back to weblogDe Onzichtbaren in Beeld

Het was niet alleen een openingspraatje, het was niet alleen een borrel en het was niet alleen een tentoonstelling. Ik bedoel, dat was er allemaal wel.
Dat praatje, en nog een praatje en een borrel en de tentoonstelling werd geopend. Er waren mensen ook. Veel mensen. Pers, fotografen, familie, vrienden, veel mensen uit Burma.

Er was een iemand opvallend niet. Een iemand die dood is, dus er niet kon zijn. Hij was er vast geweest, anders. Maar het is niet anders.

Er huilden mensen, toen Karin sprak. De vrouw van Karel Glastra van Loon. En zijn vriend, Jan Bogaerts, de fotograaf wiens werk hier werd tentoongesteld, hij sprak met gebroken stem.

Dat was mooi. Dat was vooral ook erg emotioneel en daardoor ook ietwat privé. Of ik er niet hoorde te zijn.
Ik heb het boek wel gelezen, maar de man nooit gekend.

We liepen in een groep achter de meneer van het Burma Centrum aan. Op naar de Dom.
Daar was een prachtige fototentoonstelling. Is. Hij is nog te zien tot en met 6 september.

Eenmaal in de Dom aangekomen vond ik de expositie wel wat mager. Niet kwalitatief, dat zeker niet. Het zijn prachtige foto’s in een prachtige kerk.
Ik had er alleen iets meer verwacht.

Misschien is dat mijn verwende gedachte.

Het is een mooie tentoonstelling. En het was een mooie opening, een mooie eerbetoon aan een bijzonder schrijver.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		/ Textile
Om zeker te weten dat je een mens bent en geen spammende robot, vraag ik je de eerste drie letters van mijn voornaam (Barbara) in te tikken, gewoon in kleine letters. schrijf hier 'bar'     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.