back to weblogEr was eens, best kort geleden....


Ik was vroeger van mijn werk weggegaan. Ik kwam thuis, trok mijn mooiste rokje aan. Ik stak mijn haren op. Ik stifte mijn lippen.

Wij gingen naar een heus Bal. Een bal met prinsen en prinsessen. Nouja, met een staatssecretaris dan, en dat was Medy van der Laan, maar ach. Veel kunstenaars ook. Een bal met Mooie Dingen. Heel luxe eten in Heel Veel gangen. Misschien ook wel gewoon op een bord. Geen gewoon bord.
Een Bal met een prijs. En een dresscode. Zo een bal.

Ik zou een stukje schrijven, over dat Bal. Hij zou er foto’s van maken. Zo hadden we een leuk uitje, gratis ende voor niks, maar nuttig bovenal.

Wegens Heel Koud en Veel Sneeuw, gingen wij niet op de fiets. Dus stapten wij in de bus. Dat hadden met ons nog zo een zevenhonderzesennegentig mensen bedacht. Dus die zaten allemaal in de bus. Voorin de chauffeur, die maar riep dat we door moesten lopen. Of omriep dat we vanwege druk, nu eens niet via de Croeselaan gingen rijden. Of dat we vanwege druk, dit keer op de andere route, toch maar wel via de Croeselaan gingen rijden.
We deden er Heel Lang over. Wij in de bus. Een chauffeur, zevenhonderdzesennegentig mensen en een klein hondje. In een bus.

Na ongeveer drie maanden kwamen wij twee haltes verder. Hiep Hoi voor Utrecht Centraal.

Daar was het druk. Heel erg druk. Er waren wel zevenduizenddriehonderdachtennegentig mensen. Het kunnen er ook een paar miljoen meer of minder zijn.
Iedereen wilde met de trein. Die reed niet. Niet een. “Wegens diverse omstandigheden is er geen treinverkeer mogelijk van en naar dit station”, zei de meneer door de luidspreker.

Potdikkeme.
Daar ging ons uitje!

Dus dat ik niet mijn Prins ga vinden op dat bal. Ik ben er immers niet. Ik zit inmiddels weer thuis. Ik heb mijn rokje verruild voor een joggingbroek en mijn laarsen voor mijn Falke Homepads. Ik drink een glasje port. Mijn prins zit op de bank, ook in joggingbroek, kopje thee. De krant lezend met een kat op schoot.

Zo leefden we toch nog lang en gelukkig…

Een LAT-relatie dus…

nou ja, gelukkig had je je mooiste rokje aan en gestifte lippen :D


  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile

Om zeker te weten dat je een mens bent en geen spammende robot, vraag ik je de eerste drie letters van mijn voornaam (Barbara) in te tikken, gewoon in kleine letters.
 

  ( Register your username / Log in )

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.

About

CultuurBarbara = Barbara. Utrecht. Katten. Cultuur. Docent nt2. Schrijft voor Cultuurpodiumonline. Kolonisten van Catan. Gerard Reve. Koffie verkeerd. Kaartspellen. Slauerhoff. Koken. Boeken. Winnie the Pooh. Vegetariër. Filmhuisfilms. Museum. Dimmen. Sproeten. Sociaal. Pippi. GroenLinks. Nick Cave. 1970. Theater. Schilderen. Borrel. Basilicum. Tante van twee neven. Orkater. Tom Waits. Bach. Mooie Woorden. Achterhoek. Pure Chocolade. Bos.

+ 38 - 29 | §



Where ever I am, there's always Pooh,
There's always Pooh and Me.
Whatever I do, he wants to do,
"Where are you going today?'' says Pooh:
"Well, that's very odd 'cos I was too.
Let's go together,'' says Pooh, says he.
"Let's go together,'' says Pooh.

"What's twice eleven?'' I said to Pooh.
"Twice what?'' said Pooh to Me.
"I think it ought to be twenty-two.''
"Just what I think myself,'' said Pooh.
"It wasn't an easy sum to do,
"But that's what it is,'' said Pooh, said he.
"That's what it is,'' said Pooh.

"Let's look for dragons,'' I said to Pooh.
"Yes let's,'' said Pooh to Me.
We crossed the river and found a few-
"Yes, those are dragons all right,'' said Pooh.
"As soon as I saw their beaks I knew.
"That's what they are,'' said Pooh, said he.
"That's what they are,'' said Pooh.

"Let's frighten the dragons,'' I said to Pooh.
"that's right,'' said Pooh to Me.
"I'm not afraid,'' I said to Pooh.
And I held his paw and I shouted "Shoo!
Silly old dragons!'' -and off they flew.
"I wasn't afraid,'' said Pooh, said he.
"I'm never afraid with you.''

Where ever I am, there's always Pooh,
There's always Pooh and Me.
"What would I do?'' I said to Pooh.
"If it wasn't for you,'' and Pooh said: "True,
It isn't much fun for One, but Two
Can stick together,'' says Pooh, says he.
"That's how it is,'' says Pooh.