back to weblogwelcome

's Morgens had ik P. gesmst of we samen zouden lunchen. Ik smste er achteraan dat ik nu een film in ging, dus dat mijn mobiel uit zou staan. Toen ik Louis Hartlooper uitliep en mijn mobiel weer aanzette, had P. terug gesmst. Lunch ging helaas niet lukken. Jammer, dacht ik. Even. Want hoe graag ik P. ook had gezien, eigenlijk had ik niet zoveel behoefte aan gezelschap. Ik zat nog te veel met de film in mijn hoofd.

Welcome maakte me verdrietig, woedend, blij en aangeslagen.
De film verontrustte mij, troostte mij, maakte me aan het lachen,
liet mij mijn adem inhouden en ontzettend janken.

Welcome is gesitueerd in de Franse kustplaats Calais, een plek waar veel vluchtelingen stranden, in de hoop de oversteek naar Engeland te maken. Een plek waar ook het helpen van illegalen strafbaar is, hulp in de kleinste vorm, een bord eten, een slaapplaats. Vrijwilligers worden opgepakt, en de vluchtelingen noemen het daar The Jungle.
De zeventienjarige Bilal is zo een vluchteling. Drie maanden deed hij erover om van Irak naar Calais te komen. Nu hij letterlijk zijn doel, Engeland, al een de andere kant van het kanaal kan zien liggen, lijkt de kans de overkant te bereiken steeds kleiner te worden.

Voor 500 euro koopt hij zich in bij een mensensmokkelaar. Met een stuk of tien andere illegale asielzoekers zit hij tussen de lading van een vrachtwagen. Wanneer ze bij de douane stoppen, moeten ze een zak over hun hoofd. Er mag geen CO2 in de laadruimte zijn, daar controleert de douane op. Bilal redt het niet. Hij krijgt geen adem meer en haalt de tas van zijn hoofd. Ze worden ontdekt. Een andere vluchteling kreeg ook geen adem meer, hij stierf, met de plastic tas op zijn hoofd. Het is het begin van een verontrustende en ook troostende film.

Bilal kijkt naar de overkant. Hij ziet Dover liggen. Alle andere opties afstrepend, komt hij maar op een mogelijkheid. Hij neemt zwemlessen, de crawl. Hij traint elke dag en zo ontstaat er een ongebruikelijke vriendschap tussen Bilal en Simon, de zwemleraar. Simon is een man van een jaar of vijftig, zijn tijd als topzwemmer is allang voorbij en ook zijn huwelijk, met de vouw waar hij nog steeds van houdt, komt tot een einde.
En dan komt Bilal in zijn zwembad en daarmee in zijn leven. Een jongen die wel vluchteling genoemd wordt, maar niet op de vlucht is; hij gaat ergens naar toe. Bilal gaat naar Engeland, naar het meisje waar hij zo verliefd op is.

Of, zoals Simon het aan zijn (ex)vrouw uitlegt: “Hij legde 4000 km te voet voor haar af. Nu wil hij het Kanaal overzwemmen om bij haar te zijn! (…) Ik stak niet eens de straat over om jou terug te halen.”

Welcome is niet in de laatste plaats een film die de wantoestanden van de vluchtelingenpolitiek in Frankrijk, en daarmee in veel landen, aankaart. Het is ook het verhaal over een bijzondere vriendschap. En een verhaal over de liefde, als het moet, tot de dood erop volgt.

Ik las P.'s smsje en besloot met een omweg naar huis te fietsen. Ik had immers alle tijd van de wereld. De zon scheen. Ik klom net uit een emotionele achtbaan. De Oudegracht liep over in de Vecht. Door de zonnestralen kwam af en toe een regendruppel en zo hoorde dat ook.

Welcome, een film van Philippe Lioret, draait vanaf 30 juli in de Nederlandse bioscopen.

Met zo’n verhaal maak je me heel nieuwsgierig om zelf die film te gaan zien.

hanscke () (URL) - 09 Augustus '09 - 15:17

Ga! Je zal er geen spijt van krijgen…

barbara (URL) - 09 Augustus '09 - 23:23

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		/ Textile
Om zeker te weten dat je een mens bent en geen spammende robot, vraag ik je de eerste drie letters van mijn voornaam (Barbara) in te tikken, gewoon in kleine letters. schrijf hier 'bar'     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.