Filmpje

Heel leuk filmpje!

via

Drie Poezenfluisteraars

Ze staan met hun neus tegen het raam en zwaaien naar de kat. Plaatsvervangend zwaai ik terug.
Enkele seconden later hoor ik het geklepper van de brievenbus. Ik loop naar de deur.
'Vraag maar, vraag maar' zegt het oudste meisje en ze duwt haar zusje naar voren.
'Mevrouw, mag ik die poes even vastpakken?' vraagt ze aandoenlijk verlegen.
'Nou, oppakken vind ze niet zo fijn,' zegt ik, 'maar je mag haar wel even aaien hoor.'
Drie meiden drentelen door het huis. De kleinste stapt dapper op Buurvrouw af en aait haar. Buurvrouw laat het gelaten toe.
'Hoe heet ze?' 'Hoe oud is ze?' 'Ahh, is ze doof? Wat zielig!!!'

Bacchus schrikt en rent de tuin in. 'Je hebt er nog een!!!' roept het oudste meisje.
'Ja, maar die is een beetje bang,' zeg ik, 'laat haar maar met rust.'
En ik verzwijg datKat Nummero Drie in de tuin zit.

'Dankuwel mevrouw' zeggen de meiden beleefd. En terwijl ze al huppelend en over hun eigen voeten struikelend richting deur gaan, vertellen ze me hoeveel ze van dieren houden. 'En vooral van poezen!' roept de kleinste. Voor het geval me dat nog niet geheel duidelijk was.

De Onzichtbaren in Beeld

Het was niet alleen een openingspraatje, het was niet alleen een borrel en het was niet alleen een tentoonstelling. Ik bedoel, dat was er allemaal wel.
Dat praatje, en nog een praatje en een borrel en de tentoonstelling werd geopend. Er waren mensen ook. Veel mensen. Pers, fotografen, familie, vrienden, veel mensen uit Burma.

Er was een iemand opvallend niet. Een iemand die dood is, dus er niet kon zijn. Hij was er vast geweest, anders. Maar het is niet anders.

Er huilden mensen, toen Karin sprak. De vrouw van Karel Glastra van Loon. En zijn vriend, Jan Bogaerts, de fotograaf wiens werk hier werd tentoongesteld, hij sprak met gebroken stem.

Dat was mooi. Dat was vooral ook erg emotioneel en daardoor ook ietwat privé. Of ik er niet hoorde te zijn.
Ik heb het boek wel gelezen, maar de man nooit gekend.

We liepen in een groep achter de meneer van het Burma Centrum aan. Op naar de Dom.
Daar was een prachtige fototentoonstelling. Is. Hij is nog te zien tot en met 6 september.

Eenmaal in de Dom aangekomen vond ik de expositie wel wat mager. Niet kwalitatief, dat zeker niet. Het zijn prachtige foto’s in een prachtige kerk.
Ik had er alleen iets meer verwacht.

Misschien is dat mijn verwende gedachte.

Het is een mooie tentoonstelling. En het was een mooie opening, een mooie eerbetoon aan een bijzonder schrijver.

Miss Buuf

Bacchus is wel erg in de foto de laatste tijd. En had ik niet eerder hele verhalen over Juffrouw Miepie?
Dan nu Kat Nummero 3!!! De Buurvrouw!!! Heb ik ook leuke verhalen over, maar ik vind haar foto mooi genoeg!

Voor Meneer Toonder

PROTESTZANG

Voor ied're bêtise trekt 't Janhagel uit,
in menigtes of platte scharen,
met baldadig brallend stemgeluid,
dat ied're courtoisie heeft laten varen.

Zo stuwt het trekkebekkend door de lanen
en destrueert het beemdgras en de aster.
't Ontziet zich niet een weg door het gazon te banen,
zelfs al remitteert 't een sierpilaster.

Het woeden van het grauw kent geen limiet,
zonder zin is thans mijn rozenperk gemaltraiteerd.
Hier helpt geen klacht of stil verdriet!
Hier dient een harde les geleerd!

Niet langer nu gewacht.
De zweep erover als het moet!
Zo sprak het fiere voorgeslacht,
zo zingt nog steeds het blauwe bloed!

door Markies Querulijn Xaverius de Canteclaer van Barneveldt

Stadsdichters podcast

Ik ben bezig met stomme papierklussen. Ik houd daar niet van, maar dat moet, schijnt.
Wie heeft dat ooit toch bedacht, dat bij Volwassen zijn, ook Stomme Dingen doen hoort.
Ik sla mij er doorheen. Heus, echt.
Leuk is anders. Dat wel.

Gelukkig heb ik ook vandaag de Podcast van Ramsey Nasr en Tom Lanoye ontdekt. De Stadsdichters van Antwerpen.
Tof!

Toch nog iets moois vandaag. Heel mooi!

Bacchus #2

Bacchus

Jeugdsentiment

Bij haar lees ik over Maja de Bij. Opeens heb ik het liedje van Vrouwtje Theelepel in mijn hoofd. Wat ik daar nou verder mee moet weet ik ook niet.

de koiboi

Er was eens een meisje dat graag bezwangerd wilde worden.
Daar ging de voorstelling over. Zo kort gezegd.
Alle jongetjes in de zaal keken naar dat meisje. Ze had een heel kort rood jurkje aan. De meeste jongetjes vinden dat leuk om naar te kijken. Dat geeft niks. Daar kunnen ze niks aan doen. Daar zijn het jongetjes voor.

Wij meisjes vallen niet zo op uiterlijkheden. Heus niet. Echt niet. Het is best leuk dat de koiboi in dit stuk er niet onappetijtelijk uitziet. Best. Maar we keken natuurlijk alleen maar naar zijn innerlijk. Heus.

Dat de koiboi als hobby schieten had, en dan het liefst op onschuldige mensen, dat vonden we niet zo heel erg. Eigenlijk best stoer.
Dat de koiboi niet al te snugger was, maakte ons ook niet zoveel uit. Want hij lachte er erg lief bij. Bovendien speelde de koiboi gitaar. Meisjes vallen nu eenmaal op de jongen met de gitaar. De jongen die mooie liedjes zingt. Gevoelige liedjes bovenal. Over de liefde.
Zo zijn meisjes nu eenmaal. Daar kunnen wij niks aan doen.

Schepperdeschep

Vroeg

We moeten vroeg op. Ik was al wakker. De katten krijgen eten.
Ik pers sinaasappelen en zet koffie, klop warme melk.
Verwarm de oven vast voor voor de broodjes.
Best lief van mij.
Zo vroeg op de ochtend.
Had me alleen even in de tijd vergist.
De wekker gaat nog lang niet.

Zomertijd

Deze week ben ik hier.
En als ik 's avonds niet te moe ben, dan ben ik daar.
Dus ik heb het druk, dat snapt u.

Sidrac

‘Kom we gaan vandaag naar een museum,’ zei ik vanmorgen tegen G.
Hij vond dat een goed plan en vroeg welk. We willen nog naar het spoorwegmuseum en ook het centraal museum hebben we beiden al lang niet van binnen gezien. Er was zogezegd genoeg keuze. Ik duwde G. [!-- error: could not popup ../images/sidracnrc.jpg. File does not exist --] onder zijn neus.

En zo liepen wij vanmiddag in het UniversiteitsMuseum. Ik leerde over de Sidrac. Nou heb ik potdikkeme vier jaar lang historische letterkunde gehad, van de Sidrac had ik nooit gehoord. Het deed mij denken aan Jacob van Maerlant, een van mijn helden uit de literatuurgeschiedenis. Bijna net zo een held als Jacob Campo Weijerman, maar dat was eeuwen later en bovendien is die informatie totaal niet relevant voor dit stukje.

De Sidrac. Alle antwoorden die een Middeleeuwer wilde weten staan in de Sidrac. Leest u het anders zelf maar! Ik vond het een leuke tentoonstelling, verhelderend ook. Maar bovenal vond ik het een heel leuk museum. Veel leuker dan verwacht. En hoewel het een veel moderner jasje draagt, deed het mij zelfs even denken aan het Teylersmuseum.

Belle van Zuylen

De Dopegezinde Gemeente

Hiep Hoi! De Parade staat in Utrecht. Gisteren genoten wij van een prachtig optreden van de Dopegezinde Gemeente. Ik had hen nog nooit gezien, maar heb erg van hen genoten.
De Dopegezinde Gemeente mixt Klezmer met smartlappen en Jacques Brel met Zuid-Amerikaanse aria's.
Ik houd van die muziek.
En het is een fantastische band om naar te kijken, dat ook nog eens!

foto: gert

taart

Men neme:

(wilde) spinazie
feta
bladerdeeg
cashewnoten
peper, kruiden

Lees verder!

Parade van de Parade

Soms is het nieuws in huis-aan-huis-krantjes best handig. Ik wist natuurlijk allang dat De Parade vanaf vrijdag in Utrecht staat.
Maar na het lezen van het Stadsblad van vandaag, weet ik dat De Parade morgen al een Parade maakt door de stad. Gratis en voor niks.

Dus als u mij zoekt, dan ben ik morgenmiddag daar. Lees verder!

Sjonnie Sjokolade

Johnny Depp is bijna net zo lekker als Chocolade. Extra Bittere Chocolade.
Misschien nog wel lekkerder. Of nee,dat kan niet. Maar Johnny bedekt in…. Wacht. Ik dwaal af.

Johnny speelt ook graag in Chocoladefilms. Chocolat bijvoorbeeld. Een erg fijne film. Heus niet alleen vanwege Johnny. Maar het helpt wel. Dat Johnny erin speelt.
En Juliette Binoche helpt ook. Ik ben niet op meisjes, maar als ik op meisjes was, dan was ik zeker op haar.

Maar we hebben het niet over mooie meisjes. (Ik niet in elk geval)
We hebben het over een Mooie Man en Chocolade.

Johnny speelt nu Willy Wonka. In Charlie and the Chocolate Factory. Dat gaat ook over chocolade. Dat kennen wij allemaal nog van vroeger. Toen was Gene Wilder Willy Wonka. Gene is best grappig hoor, maar helegaar niet lekker.

Goed, waar ik het over wil hebben…

Dat was eigenlijk heel politiek correct.
Ik wilde het meest politiek correcte stukje van dit log schrijven. Echt!
Want dat ben ik. Echt! Heul!
Ik ben lid van Groenlinks, ik schrijf voor Amnesty en ik eet geen dieren. Ik ben zo politiek correct als de saaiheid zelve! Ik macramé mijn eigen geitenwollensok!

Dus. Eigenlijk wilde ik alleen maar even melden dat de Keuringsdienst van Waarde zo begint.
En dan ga ik braaf zeggen dat ik alleen nog maar slaafvrije chocolade eet.

Dat lieg ik. Want ik heb heel veel principes, maar als het over chocolade gaat, of over Johnny Depp, dan zijn die principes net even op vakantie.

linkje

VN Londen Weblog

Hondentroost

De oude mevrouw was omgevallen, met scootmobiel en al. Meteen verdeelden wij, de mensen die ook op de markt liepen en bij haar in de buurt stonden, de taken.
Ik was Chef Hondje. De sterke meneer was Chef Scootmobiel. Het echtpaar was samen Chef Mevrouw. De mevrouw van de groentekraam was Chef Stoel alsmede Chef Glaasje Water.

Dus ik stond met een klein zwart hondje in mijn armen. Het was zo een hondje dat alleen een bejaarde dame kan hebben. Hij was lichter dan een kat. Hij trilde meer dan een kat, maar dat kan natuurlijk ook van de schrik komen. Hij was vanuit het mandje voorop de scootmobiel zomaar -zwiep- op de grond van de markt beland. Hij leek me niet het hondje dat vaak liep. Op eigen pootjes staan was vast te vermoeiend. Tril Tril, deed het hondje. 'Stil maar, stil maar' zei ik. Ik weet niet zo goed wat je zegt tegen zo een klein zwart hondje. Een kind, daar weet ik wel raad mee, een kat, dat gaat ook prima, maar een klein zwart trillend hondje, dat is andere koek.
'Ach joh, komt allemaal weer goed joh.' mompelde ik. En ik klopte daarbij bemoedigd op zijn schoudertjes. Chef Hondje. Het was een hele goede taak voor mij.

De mevrouw zat weer in haar scootmobiel. Nadat ze vier keer had gezegd dat ze echt geen pijn had en zes keer dat ze heus niks mankeerde, ze voor de negende keer ons allemaal hartelijk bedankte, zette ik het kleine zwarte trillende hondje weer in het mandje van haar scootmobiel.

Ik was de held van de markt.

Taakje

Juffrouw Miepie heeft een taakje. Eigenlijk hadden alle drie de poezerds een taakje, welke zij gezamenlijk in ploegendienst vervulden.

Maar Bacchus snapt het niet zo goed. En Buurvrouw is meer bezig met het Wachten op Brokjes. Dus draait Juffrouw Miepie er voor op.
Juffrouw Miepie bewaakt de druivenplant. Dat is een Hele Serieuze taak.

Dag en zonodig nacht ligt Juffrouw Miepie naast de plant. Wie er in de buurt komt krijgt een grom. Want dat kan Miep goed, grommen. Ze jaagt niet alleen de vogels weg. Sterker nog, ik vermoed dat wanneer Juffrouw Miep slaapt, de vogels evengoed de druiven opeten. Heel zachtjes, geruisloos fladderend. Neerstrijken in de druivenplant, snel wat eten.
Grom.
Grommen kan Miep heel goed, maar het fenomeen Vogel, vliegt een beetje langs haar heen. Ze gromt wel naar elke kat. Een stap in de buurt van de Druivenplant en Miep maakt gehakt van je.
Juffrouw Miep neemt haar taak Heel Serieus.
En maar heel soms valt zij erbij in slaap.

Things Apart

Ik werd er een beetje claustrofobisch. Het zijn wel heel erg kleine ruimtes en ook veel gemaakt met piepschuim. Maar ik houd van Kunst waar je in kan. Dat vind ik leuker dan kunst om vanaf een afstandje naar te kijken. We belandden er zomaar.

Wij gingen naar de Lidl op het Smaragdplein. We keken of de auto er nog stond. Daar, waar G. woonde toen ik hem leerde kennen en we nog niet samenwoonden. Of even, een beetje, maar dat telt niet. Of, eigenlijk telt het wel. Want mijn katten woonden er ookal op een gegeven moment. En ik woon natuurlijk daar waar mijn katten zijn. Dus. Ik heb daar ook even gewoond. Eigenlijk. Soort van.
Ik dwaal af.

We waren er bij toeval. Want Lidl, auto en Oude Huis.
Dat oude huis. Daar, Topaaslaan nummer 40. Het zag er nu van buiten uit als een kitscherig zonnebankcentrum.

'Willen jullie even binnenkijken?' vroeg de vriendelijke jongen. Hij heette geloof ik Martijn, of Jeroen, dat kan ook. Zo een naam van een klasgenoot van vroeger. Dat we dat wel wilden, zeiden wij. Tegen Martijn, of Jeroen.
Dus wij gingen naar binnen. Er staat niet eens een zonnebank! Waren wij daar mooi ingetrapt.

Zo liepen we door ons oude huis dat nu door Jonge Kunstenaars was ingericht. Elke ruimte was een nieuw object. Kunst waar je in kan, doorheen kan lopen. En kunst waarbij ik G. kon pesten. Dat de muren nog steeds geel zijn! Ha! Alle muren geel, dat kan alleen een jongetje verzinnen.
'Ik denk dat de kunstenaars dat zo grappig vonden, dat ze het daarom maar zo hebben gelaten!' zeg ik. En G. lacht. Even. En noemt me daarna iets dat helegaar niet zo lief klonk.

Isabel

Hardop denkend dat er niks aan de hand is. Echt niks. De wereld is mooi en vredig. Zo logen wij onszelf en elkaar voor. We wandelden door het bos.
We aten een pannenkoek, terwijl we over het water keken. Een eend zwom voorbij. Ergens blafte een hond. De vogels zongen een prachtig lied. Ik had een goed gesprek met Isabel

Weggaan

Ik ben niet goed in afscheid nemen. Van nou dag dan maar. Laatste groet, laatste kus. Laatste wat dan ook. Ik houd niet van afscheid nemen. Ik kan het niet zo goed.

Ik kan best goed weggaan. Weggaan als Rutger Kopland. Weggaan als zacht de deur dichttrekken. Niet omkijken.
Weggaan.

Soms is dat onmacht. Soms is dat kracht. Soms geeft het rust en vaak geeft het stress. Weggaan.
Heel vaak is het allebei.

Van ‘Nou dag en doei dan maar’, brengt je ook vaak tot ‘hé hallo! Leuk je te zien’

Lees verder!

De Wereld volgens Buurvrouw

Je kan maar beter op het etensbakje zitten. Of ernaast. Of erin.
Je weet immers maar nooit wanneer de Brokjesgever weer toeslaat!

Red de NPS!

Tarnation

Wij zijn goed in uitstel. Erg goed wel. Van uitstel komt niet altijd afstel. Heus niet. Dus op de laatste dag dat de bonnen geldig waren gingen wij ermee naar de film. Wij houden van gratis, of van heel goedkoop. Wij houden ook van film.

Wat een prachtfilm is Tarnation. Het is een verontrustend egodocument. Het is een snelle flitsende film, met heerlijke muziek. Jonathan filmde zijn eigen leven. Hij filmde de gekte van zijn moeder, zijn eigen gekte. Hoe het gezin geen gezin was, maar ook de liefde, die er wel was. Of is.

Het is een film die nog het meest doet denken aan Capturing the Friedmans, omdat ook bij deze film je een verbazingwekkende hoeveelheid privéfilmpjes te zien krijgt. Zo privé, zo dicht op, of eigenlijk onder de huid, dat je er dichterop lijkt te zitten dan Jonathan zelf. Hij leeft zijn leven van achter de camera. Op zich al genoeg voer voor psychologen. Of gewoon tijdens het nabieren op het terras.

Waterdieren

In de M, de weekeind bijlage van het NRC, staat deze week dit plaatje. Er zitten 35 waterdieren in verborgen. Ik kan er maar 15 vinden. Ik kan dat niet uitstaan!
Hoeveel ziet u er?

En toen kwam er een olifant

Er was een, echt nog maar heel kort geleden, een baby olifantje. Ze heette Ne Win. Dat is Birmaans voor Heldere Zon. Best een mooie naam.
Alleen was er eens, wel wat langer geleden, een dictator in Birma. Hij heette Ne Win. Die was lang niet zo lief als de olifant, dus krijgt de olifant een nieuwe naam.

De eerste groep olifanten kwam uit Birma, dus die hadden Birmaanse namen. Die traditie zetten ze voort. Vandaar dat ze voor het kleine olifantje nu ook weer een Birmaanse naam zochten. Zo vertelde de meneer op de tv. “En niet een Nederlandse naam als Priscilla of Kimberly.”

Goedemorgen!

Ik was vanmorgen vroeg wakker. Heel vroeg. Al om zes uur. Ik ging eruit, dronk wat water, ging naar de wc, gaf de katten eten en ging weer terug naar bed.

Zoals elk weldenkend mens. Om zes uur hoor je immers op bed te liggen.
Vriend en katten kropen tegen me aan. Best gezellig. Zij sliepen wel. Ik niet. Ik was wakker.

Pomtidom.

Waarom, vraag ik mij af. Waarom word ik om zes uur wakker als ik een gat in de dag kan slapen?
Wat doet een mens op zo een tijdstip? Je kan je tijd wel nuttig besteden, de was, de afwas, stofzuigen. Maar nee, dat doe je niet zo vroeg op de dag.
Dus nu heb ik internet bijna uit.
Ik warm wat melk op voor de koffie. Wilt u ook een kopje?