Nieuwe literatuurprijs

Goed. Ik heb dus nog ruim (!!!) vijf jaar om twee boeken te schrijven. Ha. Eitje!
Ik denk dat ik mijn koffers vast ga pakken. Op naar het kasteel in Auvergne!

Dif lanceert nieuwe literaire prijs

Het één keer per jaar verschijnende journalistiek-literaire blad Dif lanceert 15 december een nieuwe literaire prijs. Het gaat om een aanmoedigingsprijs voor jonge (tot veertig jaar), nog niet doorgebroken schrijvers.
De prijs bestaat uit 10.000 euro en een verblijf van enkele weken in een kasteel in de Franse streek Auvergne, zo maakten Dif en sponsor de Bank Nederlandse Gemeenten (BNG) maandag bekend.

De voorzitter van de jury, fractievoorzitter van GroenLinks in de Tweede Kamer Femke Halsema, zal de winnaar van de Dif/BNG Prijs 2005 bekendmaken in het Rotterdamse grandcafé Engels. Zeven schrijvers zijn genomineerd; Josien Laurier, Esther Gerritsen, Mark Boog, Jan van Mersbergen, Ton Rozeman, Anja Sicking en Peter Terrin.

Behalve de leeftijdgrens van veertig jaar, geldt ook als voorwaarde dat ze tot nu toe minstens twee literaire fictieboeken moeten hebben geschreven.

Bron: Letteren.net

Omdat ikzelf die boeken nog even moet schrijven, en dus dit keer niet kan winnen...
Ben ik voor Esther Gerritsen. Al was het maar vanwege haar prachtige boek TussenEenPersoon.

Pegasus, het vliegende schildpadje

Ik weet wel wat ik aan Sinterklaas ga vragen. Ik wil een camera om mijn dromen te fotograferen.
Het liefst een digitale, dan kan ik de foto's ook hier aan jullie laten zien. Dan zouden jullie zien hoe mooi Bacchus, onze schildpadkat, door de straten kan vliegen.

Bacchus vloog met haar prachtige vleugels, die als bij Pegasus, uit haar schouderbladen kwamen, hoog door de lucht. Krachtig. Sierlijk.
Ik keek naar haar. Ik was heel trots op haar. Mijn Bacchus. De enige echte Pegasuspoes!

Over fietsen en gebakjes

Het is ruim een half uur fietsen naar mijn werk.
Het is een klein half uur met de bus.
Dus ik win geen tijd, alleen conditie en hopelijk het verlies van wat gewicht. Of spieren die ik eerder nog niet had.

Vanmorgen was het glad en koud. Dus ik verkoos de bus. Die was overvol en heel benauwd.
Hier op mijn werk is er iemand jarig. Er is taart. Onbeleefd om af te wijzen.

Zo neem ik mij wel vaker voor. Elke dag op de fiets. Van Utrecht naar Nieuwegein-Zuid. Dat ik dat echt doe. Weer en wind. En dat ik niet meer snoep. Of iets minder.

Half elf. Nog een kopje koffie dan, voor bij dat stukje taart.

Hiep Hiep Hoera! #13

Herman Gorter is 141 jaar!

Toen de tijden bladstil waren, lang geleen,
is ze geboren, in herfststilte een bloem,
die staat bleeklicht in 't vale lichtgeween, --
regenen doen de wolken om haar om.

Ze stond bleeklicht midden in somberheid,
de lichte oogen, 't blond haar daarom gespreid,
de witte handen, tranen op meen'gen tijd,
een licht arm meisje dat lichthonger lijdt.

Breng over haar bloemgloede kleuren, uw
bloedrood, o nieuw getijde dat is nu.

Er was eens, best kort geleden....

Ik was vroeger van mijn werk weggegaan. Ik kwam thuis, trok mijn mooiste rokje aan. Ik stak mijn haren op. Ik stifte mijn lippen.

Wij gingen naar een heus Bal. Een bal met prinsen en prinsessen. Nouja, met een staatssecretaris dan, en dat was Medy van der Laan, maar ach. Veel kunstenaars ook. Een bal met Mooie Dingen. Heel luxe eten in Heel Veel gangen. Misschien ook wel gewoon op een bord. Geen gewoon bord.
Een Bal met een prijs. En een dresscode. Zo een bal.

Ik zou een stukje schrijven, over dat Bal. Hij zou er foto’s van maken. Zo hadden we een leuk uitje, gratis ende voor niks, maar nuttig bovenal.

Wegens Heel Koud en Veel Sneeuw, gingen wij niet op de fiets. Dus stapten wij in de bus. Dat hadden met ons nog zo een zevenhonderzesennegentig mensen bedacht. Dus die zaten allemaal in de bus. Voorin de chauffeur, die maar riep dat we door moesten lopen. Of omriep dat we vanwege druk, nu eens niet via de Croeselaan gingen rijden. Of dat we vanwege druk, dit keer op de andere route, toch maar wel via de Croeselaan gingen rijden.
We deden er Heel Lang over. Wij in de bus. Een chauffeur, zevenhonderdzesennegentig mensen en een klein hondje. In een bus.

Na ongeveer drie maanden kwamen wij twee haltes verder. Hiep Hoi voor Utrecht Centraal.

Daar was het druk. Heel erg druk. Er waren wel zevenduizenddriehonderdachtennegentig mensen. Het kunnen er ook een paar miljoen meer of minder zijn.
Iedereen wilde met de trein. Die reed niet. Niet een. “Wegens diverse omstandigheden is er geen treinverkeer mogelijk van en naar dit station”, zei de meneer door de luidspreker.

Potdikkeme.
Daar ging ons uitje!

Dus dat ik niet mijn Prins ga vinden op dat bal. Ik ben er immers niet. Ik zit inmiddels weer thuis. Ik heb mijn rokje verruild voor een joggingbroek en mijn laarsen voor mijn Falke Homepads. Ik drink een glasje port. Mijn prins zit op de bank, ook in joggingbroek, kopje thee. De krant lezend met een kat op schoot.

Zo leefden we toch nog lang en gelukkig…

Tijd en een sigaret

Dat was mijn laatste sigaret.
Vandaag precies een jaar geleden.

En bergen, en bergen...

Heel vreemd. Sinds er bij de receptie in het pand waarin ik werk, een grote pot met pepernoten staat, moet ik daar veel vaker even langs. Ik denk dat mijn telefoon stuk is. Of dat ik nog iets moet kopiëren. Of even iets vragen. Of iets zeggen. Even bij de deur kijken of mijn afspraak al komt. Of ik wel een afspraak had. Want dat wist ik niet. Ik heb geloof ik ook geen afspraak, maar nu ik hier toch sta...

Mooi Nieuws

Door hard te stampen kon een konijn zijn baasje in Vlaardingen waarschuwen voor een inbreker. Het dier sprong hard op en neer omdat het onraad rook. De bewoonster werd donderdagochtend om half zes wakker door het gestamp van haar waakkonijn. Ze ging haar huiskamer in en liep een inbreker tegen het lijf. De inbreker koos het hazepad, maar nam nog wel een handtas en autosleutels mee. Door het alarm van 'stampertje' had de vluchtende inbreker echter geen tijd meer om de bijbehorende auto te stelen.

Bron: nu.nl

Hiep Hiep Hoera! #12

Toon Tellegen is 64 jaar!

Zal ik weggaan?
Zal ik verdrietig worden en weggaan?
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden,
mijn schouders ophalen
en weggaan?
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders geven), denken:
zo is het genoeg,
en weggaan?
Zal ik een deur zoeken,
en als er geen deur is: zal ik een deur maken,
hem voorzichtig opendoen
en weggaan- met kleine zachtmoedige passen?
Of zal ik blijven?
Zal ik blijven?

En om te luisteren: boeken.vpro.nl

Wow!

Wil ik! Hebben!

Hiep Hiep Hoera! #11

Jeff Buckley is 39 jaar!

Dream brother

There is a child sleeping near his twin
The pictures go wild in a rush of wind
That dark angel he is shuffling in
Watching over them with his black feather wings unfurled

The love you lost with her skin so fair
Is free with the wind in her butterscotch hair
Her green eyes bloom goodbyes
With her head in her hands and your kiss on the lips another
Dream brother
With your tears scattered round the world.

Don't be like the one who made me so old
Don't belie the one who left behind his name
'Cause they're waiting for you like i waited for mine
And nobody ever came

I feel afraid and i call your name
I love your voice and your dance insane
I hear your words and i know your pain
Your head in your hands and her kiss on the lips of another
Your eyes to the ground
And the world spinning round forever

Asleep in the sand with the ocean washing over

Over het IJ

Op de pont over het IJ stond de acteur.
Vooraan, starend naar de toekomst.
Hij tuurde over het water.
Mijmerend.
Zoals hij daar stond,
Vond ik dat hij beter een dichter had kunnen zijn.

Herfst en Nieuwegein #2

De Jongensclub

Op mijn werk ben ik het enige meisje. Nouja, van ons clubje dan. Er zitten in het kantoorpand waar ik werk nog meer clubjes. Bij die clubjes werken ook meisjes. Parttime meestal. Want dat hoort bij meisjes. Mijn clubje bestaat uit drie meneren en een meisje. Dat ben ik. Dat ene meisje, niet die drie meneren.

Laatst waren we aan het lunchen. In Antwerpen. Maar dat doet er niet toe. Dat was wel leuk hoor, daar niet van, maar het feit dat het in Antwerpen was, geeft geen meerwaarde aan dit verhaal.
Wij waren aan het lunchen met ons clubje en nog een meneer. Er werden vier uitsmijters besteld en een salade. Meneren eten uitsmijters en meisje eten salade, dat weet iedereen. Er werden ook moppen verteld. Meneren vertellen graag moppen. Soms ook schuine moppen, maar met nette woorden. Er zit immers een meisje bij. Dat ben ik.

Ik ken dat niet. Ik werkte altijd in meisjesbedrijven, waar maar heel weinig jongetjes werkten.
Ik geloof dat ik het wel leuk vind. Ik hoor bij een heuse Jongensclub!

Reclame!!!

Hiep Hiep Hoera! #10

Rick de Leeuw is 45 jaar!

AAN TAFEL

thuis aan tafel
schaamteloos weemoedig
breng ik mezelf terug naar de bossen
om hand in hand te wandelen
met de herinnering aan wat je zei
en wat ik zei en hoe je lachte
en hoe ik lachte en toen al wist
hoe ik later thuis aan tafel
zou denken aan nu
aan hoe we leven in flarden en
altijd op weg naar wat komt
achterlaten wat ons thuis aan tafel
zo schaamteloos weemoedig maakt


© Rick de Leeuw, 2005
uit: Halverwege, Nijgh & van Ditmar, 2005

Wil wel vertellen

Wil heus wel vertellen over mijn nieuwe Neef, want dat is een Heel Mooi kind.
Hij lijkt een beetje op een eskimo. Een heel mooi eskimobabytje.
Of over hoe Neef Jannes steeds mijn hand pakte om mij mee te nemen naar zijn kamer, want die tante van hem hoeft heus niet alle aandacht aan die Briek te geven. Die tante moet vooral met Jannes spelen.

Wil ook heus vertellen over hoe wij gisteren werden rondgeleid door Raymond Rutting. Hoe hij vertelde over de foto's die hij gemaakt heeft. Hoe mooi hij vertelde, hoe mooi zijn foto's zijn en hoe fijn om door de fotograaf zelf rondgeleid te worden. En wat een leuke, sympatieke man dat is. Wil ik best vertellen.

Wil best vertellen over Buitenhof, of Vrije Geluiden met Luka Bloom. Wil ook best vertellen over ontbijt op bed, of de zaterdagskrant pas lezen op zondag.

Wil best veel vertellen.

Ik heb geen tijd.
Ik heb The Sims 2.

Briek

Briek Baltasar

Sinds een dag mijn prachtneef!
Briek leeft al sinds 3 november 2005, is de kleine broer van Jannes, Zoon van mijn Zus en dus de tweede Neef die mij een Verdomd Trotse Tante maakt!
Hiep Hoi voor Briek!

tuimelende trammen

E. Du Perron 2 november 1899 - 14 mei 1940