VSB poezenprijs

Mark Boog won gisteren, in de Rode Hoed, de VSB poëzieprijs!!!

Toekomst


Toekomst in een stilstaand moment:
te veel nu, er zal wat overblijven.
Ontdaan vergeet ik te beleven.

Wolken drijven aan: belofte. Jij
en ik voorzichtig schuifelend, waarheen.
De paden woekeren, het weten dooft.

Tijd, zwanger van zichzelf,
verwelkomt ons met open armen,
glimlacht, alle deuren op een kier.

Het is druk. Ik overweeg de rij te verlaten
maar ben al binnen, aan de beurt, geweest.
Ik klamp me aan je vast als aan de hoop,

valse boodschapper, handlanger
van de toekomst, ronselaar. We zijn
te klein om aan de stormvloed te ontkomen.

De encyclopedie van de grote woorden
M. Boog

Lente #3

Steeds als ik met mijn korte broek de tuin inloop, slaat het weer om.

Potkast

Ach, wat een heerlijke website heeft de Groentevrouw!
En nu zelfs met een potkast!

Hiep Hiep Hoera! #28

Ilse Starkenburg is 43 jaar!

Westdongeradeel

wij waren onhandige mensen
zo stil en omzeilend
en afgesneden van wat
wij hadden moeten weten

over eb en vloed
en over de lucht
die aan ons trekt
zodat wij rechtop

blijven staan tot de nacht
want pas dan mogen
onze gedachten even
plat zijn als ons land

maar wat wij denken
is al eerder bedacht
door de mensen uit de bergen
en daar komt ook het water
het eerst.

Uit:

In plaats van alleen
Ilse Starkenburg

Hiep Hoi voor het buurtcentrum!

"Hoi, met Barbara, ik belde even over de yoga op woensdagavond."
"-Ja?"
"Nou, ehm, is daar nog plek?"
"- Dat weet ik niet."
"O, en wie weet dat dan wel?"
"-Dat weet Geert."
"Kan ik Geert dan misschien spreken?"
"-Nee, dat lukt niet."
"O, kunt u dan misschien kijken wanneer ik hem wel kan bellen?"
"- Nee, want ik kan Geert ook niet bellen."
"O. En met wie spreek ik nu?"
"-Met Rob, de beheerder."
"En u kunt Geert niet even bellen?"
"- Nee, Geert is doof, die heeft geen telefoon."
"Aha"
"-Kom morgen gewoon maar even voor half acht, dan kijkt Geert wel of er nog plaats is."
"Okee! Tot Morgen!"

Ik zal er zijn.

Lente #2

"Weet je wat jij moet doen?" vraagt mijn collega, ze knikt naar buiten, alsof ik daarmee het antwoord weet.
"Nou?" antwoord ik, erg onbeleefd. (dat had natuurlijk 'Nee Mevrouw, dat weet ik niet' moeten zijn.)
"Jij moet gewoon eens een keer lekker vroeg naar huis gaan, en gaan genieten van het mooie weer!"

Had ik al eens verteld over mijn hoogst intelligente collega?

Fokke en Sukke, of een eerste keer voor alles

Gisteren waren we ergens ver weg. Nouja, op de fiets. Het was bijna ver weg zogezegd.
We moesten spullen en dingen hebben voor in de tuin. Want het was weer om in de tuin te werken.
Dan heb je spullen en dingen nodig.

Hoewel het Koopzondag was in Pittoresk City Plaza, gingen wij naar Elders.
Wij toogden naar een grote parkeerplaats, met winkels voor Grote Spullen en Dingen.
Het was zelfs bijna buiten de stadsgrenzen van Ons Nieuwegein.
En daar gebeurde het. Daar was Mijn Eerste Keer van Iets.

Met een vouwfiets volgeladen met Spullen en Dingen voor in de tuin, zouden wij de terugweg inzetten. Maar eerst nog even iets eten. Snacken zoals dat heet.
G. had zich al verlekkerd bij de viskraam op het Parkeerterrein. Maar ik eet vleesch noch visch.
De enige snackvoorzieining die ik in de buurt zag was die met de Grote Gele M.
Niet geheel vegetarier vriendelijk, maar een patates gaat er altijd wel in!

Ik heb trouwens heel erg lang gedacht dat de Grote Gele M uit bananen bestaat.
Stom ja.
En nu ik het weet zie ik ook wel dat het twee slappe frieten zijn.

Maar goed. De grote gele M en mijn eerste keer.
Ik woonde min of meer naast de Gele Grote M in de Kinkerstraat. (Vroeger, toen ik nog hip en amsterdams was).
Dus die was niet onbekend.
Edoch een Eerste Keer!

Gisteren, ben ik voor het eerst op mijn fiets door de MacDrive geweest!
Ha!
En niemand die mij wat deed.
De enige vereiste was dat mijn voertuig niet hoger dan 2.70 meter mag zijn.
En dat is mijn fiets echt niet.

Hoe cool was ik?
Op mijn fiets, pratend tegen de praatpaal "een medium frites met twee fritessaus alstublieft!"
en doorfietsend naar het tweede loket!

Jong geluk in de achtertuin

Bloemen

Omdat ik meteen doorging van mijn werk naar elders staat hij nog naast me.
Een Grote Bos Bloemen. Wegens secretaresse dag. Dat was gisteren. Ik ben niet eens secretaresse, of wel, maar maar een beetje.

Ik neem alleen de telefoon op als hij naar mij doorverbonden wordt. Ik typ maar heel zelden een brief. Meneer de coordinator houdt zelf zijn agenda bij. Ik kijk daar maar heel soms in, als ik hem weer eens kwijt ben.

Maar ik redigeer wel al zijn teksten en ik bel ook heel vaak met de drukkerij en de vormgevers. Ik schrijf ook weleens een subsidieaanvraag en ik bel soms heel erg veel. Dus een beetje secretaresse ben ik wel. En dat is ook erg stoer.

Of in elk geval levert het een bos bloemen op.

Hiep hiep hoera! #27

Martinus Nijhoff is 112 jaar!

Adieu

Droom dan tenminste dat wij nimmer scheidden,
Wij droomden het zoo vaak, kind, naast elkaar.
Nu kuste ik, toen je sliep, voor 't laatst den zijden
Geurenden overvloed van je wild haar.

Ik nam mijn vedel, liet me 't raam uitglijden,
Sloop door den boomgaard, telkens omziend naar
Het venster, open in den klimtop, waar
Jij met een glimlach droomt dat wij nooit scheiden.

Droom dan, als in het sprookje, honderd jaar:
Droom dat je met mij zwierf en met me bij de
Herbergen speelde en dansen begeleidde -

Adieu. Wellicht maakt ginds een toovenaar
Een blonden prisn van dezen vedelaar
Wiens kus je wekt, en zijn wij nooit gescheiden.

Lente

Na de pasen gaat het beginnen. Echt. De Lente.
Zo besloot ik.

Bijna wilde ik in rokje en met teenslippers aan naar mijn werk.
Ik besloot toch voor een broek, een shirt, een jas.
Ja, Jas. Winterjas. Maar geen das. Want het is lente.
Het was koud op de fiets.
Mijn shirt en jas ritste ik ver omhoog. Ik miste mijn handschoenen.
Maar ik ben niet gek. Handschoenen in de lente, dat is als teenslippers in de sneeuw.
Kan best lollig zijn, maar het slaat werkelijk nergens op.

Het is lente.
Ik drink koffie en ga heel vaak even langs bij de receptionistes.
Daar staat een schaal vol met paaseitjes.
Die moeten op.
Zo besloot ik.

Freaks

Ergens in augustus speelden ze op een pleintje. Het was een festival door heel Utrecht, maar daar op dat pleintje was het het leukst.
Een dichter gooide bier over mij en ik kreeg als excuus twee glazen rose. De zon scheen. Op het podium speelden zij.

SneakerFreak.
Ik kende ze niet, maar hun muziek klonk bekend. Fijn bekend. Goed. Vrolijk. Mooie stem.
ik was op slag Fan.

Dus nu luister ik al de hele tijd naar hun cd Go. Via de luisterpaal van de vpro's 3voor12. Luister vooral even naar School, zo mooi!

Ik schrijf 28 april in de agenda's. Dan spelen ze gratis op mijn favoriete Utrechtse plein, met die prachtige naam, het Ledig Erf.
Ook een festival, of koninginnenacht.
Ik heb niet veel met koninginnedag, teveel mensen, overal. Mijn claustofobie speelt op.
Maar SneakerFreak.
Een fan is een fan.
Ik zal er zijn.

paasgedachte

Op het jeugdjournaal werd er gevraagd wat pasen precies inhoudt.
Een stoer jochie van een jaar of twaalf dacht even na.
Toen zei hij beslist:
"Dan vieren we dat Jezus aan het kruis is opgehangen."

nrc.next vandaag

Drinklied

Omdat hij toch even voor kerst geboren is, en even voor pasen weer ging.
Omdat dat vast ook wel iets met Witte Donderdag te maken heeft.
Omdat er altijd een reden is om Reve te lezen.

Drinklied aangaande het leven op aarde

Alles is op, zelfs drank waar ik niet eens van houd.
Maar alles heeft zijn voor en tegen.
Zodoende zit ik wel vol moed:
Al hebt Gij mij verworpen en verstoken van Uw Licht,
Ik ga gewoon door, of er niks aan de hand is.

Gerard Reve

In mijn vorige huis stonden deze regels op de muur.
Ik vind ze erg geruststellend. Ik ga gewoon door, of er niets aan de hand is.

Gesprek bij een stoplicht

De mevrouw op de fiets naast mij zucht.
"- Duurt lang he?" beaam ik deze uitstoot van adem. Ze knikt.
"Volgens mij doet het lampje het niet goed," zegt ze, "of er is iets vreemds mee."
"- Het duurt nu wel erg lang"
"Nou mogen die auto's weer!"

"- volgens mij moeten we een beurt overslaan."
"Misschien wel twee beurten"
"- Mogen we natuurlijk ook niet langs start"
"U ontvangt geen tweeduizend euro"
"En dan zal die vergissing van de bank er ook wel niet in zitten."

Het stoplicht springt op groen.

Allerzielen

Allerzielen

Nadat we bij die en die gezeten hadden,
gingen we bij je weet wel nog wat drinken.
Dinges was er ook, en zong een lied
over een naamloos Graf van eeuwigheid

Gerard Reve
14 december 1923 - 8 april 2006

Prinsesje Nooitgenoeg

Ik vond ze bijna meteen stom. De hoofdrolspeelsters in het boek Prinsesje Nooitgenoeg. Het waren van die meisjes, nou, van die meisjes!
Meisjes als die uit Phileine zegt sorry. Mooie meisjes, populaire meisjes, lege meisjes, oppervlakkige meisjes, meisjes die in het middelpunt van het leven denken te staan. Meisjes waar je stiekem een beetje jaloers op bent, maar waar je nooit op zou willen lijken.

Maar ik bleef lezen. Het boek las lekker weg. En het bleef boeien.
Misschien omdat het ook zo herkenbaar is, en zij zich bevinden in het Amsterdam waar ik ook gewoond heb. Het Amsterdam van de kroegen, theatercafés, het Amsterdam van Weber en de Smoeshaan.

Misschien omdat ik mij toch herkende in Anna, het hoofdpersonage, haar zoektocht naar duiding, haar gekte. Haar vastgrijpen aan alles van betekenis.
Maar vooral denk ik, omdat het zo ontzettend leuk, luchtig en vol humor geschreven is.

En dat dat natuurlijk helegaar niet eerlijk is, dat zo iemand als Halina Reijn, die al een erg goede actrice is, ook nog eens heel erg goed blijkt te kunnen schrijven.

Niet eerlijk, maar wel waar.

Prinsesje Nooitgenoeg - Reijn, H.

Wat je al niet bedenkt op de wc

Ik zit op de wc. Ik maak ruzie met zo een plastic flupperdinges dat rond de tampon zit waarmee je het plasticje er erg makkelijk mee af zou moeten krijgen. En dat dat dan nooit lukt.

Net op het moment dat ik bedenk dat tampons eigenlijk ook maar kutdingen zijn, gaat de bel.

Ik vloek wat in het rond en loop naar de voordeur.
Ik ben in een huis waar ik niet in woon. Ik zou heel makkelijk niet open kunnen doen.
Ik zou heel makkelijk niet thuis kunnen zijn. Sterker nog, ik ben niet thuis.
Ik doe open.

“Hello Mizzzzzz, how was your day?” Zegt het stralend gezicht.
“Kut” zeg ik, geheel naar waarheid.
De dame herstelt verrassend snel haar stralende gezicht.
En dat ze niet om geld komen vragen, en dat ze ook niet de heer verkondigen, maar dat ze in Afrika goede dingen doen. Toch wel iets met zielige kinderen en aids en onderwijs. En god ook, of de heer.

Dat zij, Milenka, of een soort gelijke naam, ook heel veel in Afrika is geweest. Om goede dingen te doen. Dat ze daar Hem (wijzend naar de man naast haar) van mee had genomen.
“I took the most handsome one” Zegt ze.

En ja, naast haar staat een verdomd knappe neger, het is jammer dat ik ongesteld ben.
“So, like, you know” en wat stopwoorden verder en ‘your english is very good Barbra..’
En dit en dat en zus en zo en zielig, arm ook. Ja ik ook, arm, erg arm.

En nou dat was het dan, besluit ik. Hoewel ik het bijna jammer vind om niet bij hun evangelische leger in den vreemde te horen. Want daar is de heer. En mooie negers, dat ook.

Ik sluit de deur en denk, waar was ik mee bezig? Ik was iets aan het doen… Oja. Tampons… Kutdingen!

Zo jaren 90

Ik pelde een mandarijntje. Op mijn schoot verzamelde ik de schilletjes.
Hiervan maakte ik een schaaltje, zodat, tijdens het eten van de partjes, de pitjes hierin konden liggen.

Het is eigenlijk wel heel ouderwets, bedacht ik mij.
Een mandarijn met pitjes.

Hiep Hiep Hoera! #26

Milan Kundera is 77 jaar!

Het feit dat tot voor kort het woord stront met ... werd aangeduid had niets te maken met morele overwegingen. U wilt toch niet beweren dat stront immoreel is?! Afkeuring van stront is metafysisch. Ontlasting is het dagelijks bewijs dat men de schepping niet aanvaardt. Het één of het ander: of stront is aanvaardbaar (en dan hoef je de w.c.-deur niet op slot te doen!) of we zijn geschapen op een onaanvaardbare manier.
Hieruit volgt dat het esthetische ideaal van de categorische instemming met het bestaan een wereld is waarin stront ontkend wordt en waarin iedereen zich gedraagt alsof die niet bestaat. Dit esthetische ideaal heet kitsch.
Het is een Duits woord, ontstaan in het midden van de sentimentele negentiende eeuw, dat later in alle talen is verbreid geraakt. Veelvuldig gebruik heeft de oorspronkelijke metafysische betekenis ervan echter verdoezeld: kitsch is de absolute ontkenning van stront in letterlijke en figuurlijke zin; kitsch sluit vanuit zijn gezichtspunt alles uit wat het menselijke bestaan esesentieel onaanvaardbaar maakt.

Citaat uit:

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan