Hiep Hiep Hoera! #35

Hendrik Marsman is 107 jaar!

'Paradise regained'

De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van de morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.

zwervende tussen fonteinen van licht
en langs de stralende pleinen van 't water
voer ik een blonde vrouw aan mijn zij,
die zorgloos zingt langs het eeuwige water

een held're, verruk-lijk-meeslepende wijs:

'Het schip van de wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen –
wij gaan terug naar 't Paradijs'.

Aanbieding

Die chocolade koekjes, Bolletje Eindeloos, die koop ik natuurlijk alleen maar omdat ze in de aanbieding zijn.
Dat snapt u ook heus wel.

Maar leest u eens:
"De chocoladesmaken hebben een makkelijke vasthoudtip, voor extra lang genieten zonder vieze vingers."

Daar klopt echt niks van hoor.
Empirisch onderzoek wijst uit dat je evengoed chocoladevingers krijgt.
Maar ik denk dat ik, voor een echt wetenschappelijk onderzoek, nog wat meer testjes moet uitvoeren.

Dag Miep!

Het ging niet meer. Het was op.
Het weekeinde besloot Miep dat ze niet meer at.
En zonder eten gaat het snel.

Maandagmiddag, rond een uur of twee sliep ze in.
De dierenarts had tranen in haar ogen.
“Zo een lieve mooie kat,” zei ze, en ze aaide Miepie nog even.

G. maakte een kistje.
Ik stak Miepies kaarsje aan, dat ik kreeg van een Luxemburgse Maria.
Het kaarsje dat Miep ook heeft thuis gebracht, toen ze de weg even niet wist.

“Dag Miep.” Zeiden we.
“Dag ontzettend lieve mooie Miepie.”

Miepie is veertien jaar geworden.
Ze ligt nu naast haar zusje.

Herfst in Nieuwegein

Ik heb best zin in de herfst. Bedacht ik mij vanmorgen.
Ik zat op de fiets en het waaide, ik snotterde, haalde mijn neus op en trapte door de versnelling heen. Bijna viel ik in een plas.

Ik heb zin in spijkerbroeken en fleecetruien. Thee met chocolade. Kolonisten van Catan, port met blauwe brie. Regen en wind en dat het binnen lekker warm is. Met een kat op schoot en een goed boek.

Gisteren was het een restje zomer, warm en klam, maar ook een beetje herfst.
Ik liep in een bos, op de Posbank. In het Posbank Paviljoen kan je Hele Lekkere Tomatentapenade eten, met erg lekker biologisch brood erbij. En van die donkere kloosterbiertjes, die ook zo aan de herfst doen denken.
Maar dit terzijde.

Ik liep door een bos en ik vond tamme kastanjes. Ik zocht ze niet eens, ze lagen daar.
Gisteravond zette ik het pannetje op het vuur. Prutteldepruttel doet dat dan. Het klinkt als de kneuterigheid van de herfst.
We zaten op de bank en keken ‘Boer zoekt vrouw’ en we pelden de kastanjes.

Ik snotter mij door de dag heen.
Maar toch.
Ik heb zin in de herfst.

Hoewel ik er heus nog even op kan wachten, als we eerst een zonnige nazomer krijgen, met biertjes en tapas op het terras…

Natte poes

Wanneer ik de eenden voer hoor ik naast mij heel hard "Plons".
Ik doe erg mijn best om niet in een Heel Hard Lachen uit te barsten.
Dat lukt niet.

Ik lig in een deuk.
Niet alleen alle eendjes zwemmen in het water.

Een gezellig verhaaltje over bloed

Ze kwam de kamer uit en ging op de stoel naast mij zitten.
Wij zaten in een gang, een heuse wachtgang.
“Oooo, ik heb zo’n dun bloed” verzuchtte ze.
Ik wist niet precies wat ik met deze informatie moest. Maar het was duidelijk dat het nu mijn beurt was om iets te zeggen.

“Nouja, dan zal het wel lekker stromen,” gokte ik een zin. Het was denk ik de juiste zin. In elk geval aanleiding om mij te voorzien van meer bloederige informatie.
Dat ze even moest blijven zitten nu, want dan keek de zuster straks nog even. De vorige keer, kwam ze thuis, was haar hele mouw bebloed.
Toen ze in het ziekenhuis in Utrecht was, deden ze er een drukverband omheen. Waarom ze dat hier niet deden. Nouja, ze was er aan gewend hoor. Het gaat al jaren zo. Haar bloed stopt niet met stromen. Ze voelt zich ook een beetje slap. Wel fijn dat ze nog even mocht blijven zitten.

‘De volgende’ klinkt het.
Ik ren naar binnen. Hiep Hoi, bloedprikken!
“Niet zo bang kijken,” zegt de vriendelijke zuster.
“Och, ik hoorde net een verhaal…”

En ze tapt vijf buisjes bloed.
Ik deed net of mij dat niks deed.
Toch kreeg ik niet eens een lolly.

Bridget

When I was young
I never needed anyone
And making love was just for fun
Those days are gone
Livin' alone
I think of all the friends I've known
When I dial the telephone
Nobody's home

All by myself
Don't wanna be
All by myself
Anymore
All by myself
Don't wanna live
All by myself
Anymore

Het jankt wel lekker dat nummer.
Niet dat ik iets te huilen heb, behalve mijn zere keel en verstopte neus.
Zit hier wel All By Myself, verkering doet iets met sport.

Dus ik zit alleen thuis en drink rose.
En met zo een film, vind ik vast wel wat om wel te huilen.
Als ik maar genoeg drink, dan zeker...

Dus.

Ik zit nu echt serieus voor de vierde keer naar Bridget Jones te kijken.
Zo leuk is die film nou toch ook niet?

Maar het lukt eenvoudig niet om weg te zappen.

Kom niet aan de brokjes!

Er kwam gegrom uit de keuken. Ik hoorde dat het Bacchus was.
Ik hoorde ook dat het niet tegen een van onze katten was. Nu is Bacchus nogal een krengetje en kan erg goed grommen, ook tegen onze andere huisgenoten.
Maar dit was anders.
Zo een buikgeluid produceert Bacchus alleen in de tuin, en alleen in de aanwezigheid van Grote Stoere Katers, op wie zij, met haar buikgrom enorme indruk maakt.

Ik liep de keuken in en zag de buurkat.
“Mickey, jij woont hier niet!” zei ik. En ik keek daar Heel Erg Streng bij.
Het maakte totaal geen indruk op Mickey.

Mickey heet Mickey, maar wij noemen hem meestal Dolf. Elk normaal denkend mens ziet dat het een echte Dolf is. Ofwel een heuse Kitler, alleen de buren schijnen zelf nog serieus te denken dat hij Mickey heet.

Ik maakte dus geen indruk. Bacchus maakte ook geen indruk. Zelfs niet met haar buikgrom. Onze grootste en Sterkste kat, Buurvrouw, kroop met een opgezette rug achter de bank en ook dat maakte, vreemdgenoeg, vrij weinig indruk.

Mickey, ofwel Dolf, bleef prinsheerlijk in de keuken zitten en genoot van water en brokjes.
Maar niet voor lang.
Daar kwam onze Held Bofferding. Kom je aan de Brokjes, dan kom je aan Bofferding.
En met haar drieënhalve maand, wist ze toch maar mooi de Grote Sterke Kater van de buren naar buiten te jagen.

En als hij niet, als lafaard, zijn eigen huis in gerend was, dan had ze hem vast ook nog in elkaar geslagen.
Onze Bofferding.
Kom niet aan haar brokjes.

Blijbedrijf

Een BlijBedrijf. Om vrolijk van te worden!

Rommelmarkt in het Buurthuis

Familieweekeinde

De broers en zussen van mijn vader lijken in niets en juist in alles op hem.
Ik herken zijn flauwe grappen, waar je toch steeds om moet lachen.
De manier van staan, zo met zijn handen op zijn rug.
Ik hoor zijn stem en dialect.
Ik zie zijn pretogen wanneer hij iets ondeugends of grappigs zegt.

“Dat hij erbij had moeten zijn,” zeggen zus en ik op de fiets.
Mijn neef, zijn kleinzoon, doet een race-auto na.
Wij huilen en dan kijken we, naar elkaar en herkennen hem en ons.
En we lachen, om ons, door onze tranen heen.

Dat iedereen er was.
Al zijn broers en zussen, alle neven en nichten en al hun kinderen.
En zijn twee dochters en hun mannen.
En zijn twee kleinzoons.
Dat hij zou hebben genoten.

En we fietsen door de tranen heen en zijn kleinzoon doet een race-auto na.
Prrrrt, klinkt het, voorop de fiets van Zus.
Prrffrrrrtt, en hij racet alle tranen weg.

Kermis

Het spel:

De knikkers:

Zo een lamp kopen is wellicht veel voordeliger. Maar, man o man o man o man.
Wat een verslavend spel is dat spel met die muntjes en de bulldozers.
Te leuk ook!

En wat een toffe prijs!
Hiep Hoi voor de 'Bar'-lamp!

Dan mag de Kermis nu weer weg.

Hiep Hiep Hoera! #36

Jan Jacob Slauerhoff is 108 jaar!!!

Verlangen

Wij wachten daaglijks dat morgen
Vrijheid aanbreken moet,
Om nooit meer te gaan in ‘t verborgen
Terug – ons licht voorgoed.

Gebeuren zal dit niet,
Zoomin als een engel daalt
Naar streken waar verdriet
Tot wanhoop wrang verschaalt,

Niet volgens onze orde:
‘t Geluk wacht zijn eigen tijd
Om geboren te worden
Binnen de werkelijkheid.

Maar ééns, door levensengte
Breekt haar rijk open, wijd…
Wij werden ingewijd
En weten sinds zij ons wenkte:
“Ik kom op tijd.”

Rupsje nooit genoeg

Moraal van dit verhaal:
De rups lust graag broccoliplantjes.

Of.
Nooit een broccoliplant naast een vlinderstruik planten.

Of.
Als je veel en mooie vlinders wilt,
dan een broccoliplant onder een vlinderstruik planten.

Another nice day at the office

"Waarom werk jij eigenlijk op woensdag?"
Vraagt W. de receptioniste, die ik al de halve ochtend verblijd met mijn inspirerende aanwezigheid.
"-Omdat die stukken vandaag de deur uit moeten..."

"Dus nu wacht je op de monteur van het kopieerapparaat?"
Ik knik veelbetekenend. En da's best knap, veelbetekenend knikken. Niet te verwarren met verveeld knikken of zuchtend.
Terwijl je er wel een ietsje verveeld bij kijkt en ook een beetje zachtjes zucht.
Niet te hard, zachtjes, veelbetekenend.

"Dus eigenlijk zou je nu net zo goed thuis kunnen zitten? In de tuin?"
Zegt ze, terwijl wij samen het kopieerapparaat heel proberen te kijken.
Weer die veelbetekenende knik van mij.
Potdikkeme!

Als je niet op woensdag werkt, dan moet je je daar ook gewoon aan houden.
Maar nu ik hier toch ben.
Iemand nog koffie?

Hiep hiep hoera #35

Nicolaas Beets is 192 jaar!

Sonnetten I

Sonnetten hier, sonnetten daar!
Een wereld vol sonnetten!
Men is er machtig gauw mee klaar
In spijt der stipte wetten.

Al loopt de zin wel wat gevaar,
Daar valt niet op te letten;
Het fijne van de mis is maar
Ze goed ineen te zetten.

Een klinkdicht - als 't in 't Hollandsch heet -
Heeft niets te doen dan klinken;
En hebt gij daar den slag voor beet,

Uw roem zal eeuwig blinken...
Zie zoo; het mijne is ook gereed,
En hoor het eens rinkinken!

Oom Shanti

Zou het straks koud zijn? Moet ik een jas aan? Misschien zelfs sokken ik ben op mijn slippers. Ik hoor lachen. Is er een voorstelling, vast niet, nee, dan had ik dat net wel gezien. Vooral de kattenbak boven moet schoon, anders ruik ik die vanuit bed. Ten minste als de wind zo staat. Waait het nou? Het is toch niet koud he? Straks op de fiets. Het licht deed gek, vorige week. Langs de kermis, kijken of die al staat. Waren alle katten binnen? Als ik een beetje boer, proef ik weer de sla. De honingdressing. Moet ik vaker maken. Stom ook, dat ik dat niet vaker deed. Wat zat er ookal weer in het odin-pakket van vandaag? groene mandarijnen. Straks echt even aan G. vragen of hij de kattenbak schoon maakt. Is kattenbak met of zonder tussen-n. Waarom heb ik geen wit boekje? Heb ik het nieuwe groene boekje alwel? ik moet mijn teennagels weer eens knippen. Stom dat je daar nooit aandenkt als het kan. Hoe oud moet een kat zijn voor de sterilisatie? Shit ik had de dierenarts moeten bellen! O, tandarts ook. Morgen maar een afspraak maken. Waarom zit spinazie altijd tussen je tanden en witlof nooit? Is een scheet laten net zo ontspannend als gapen? volgens mij is mijn linker oor net iets groter dan mijn rechter. Oja, dat P. zei dat mijn neus scheef zat. We zaten in de trein, zeker tien jaar geleden. Hoe zou het met M. gaan? Waarom heeft de yogajuf hennaharen? Ha, mijn haar is lekker echt rood. Haha. Ze heeft wel sproeten, dacht ik. Misschien toch rood? Zal ik stiekem kijken? Is het de tram? Kleuterschool en dat de juf dan keek, of je bij het bidden wel de ogen dicht had. ik moet geloof ik niezen. Niet vergeten van die kattenbak. Volgens mij is dat de tram. Of wat anders, die ring ook. Wacht. Ik moet plassen. Dat kan niet. Het is meer een tring dan een bel, een deurbel. Moeten meisjes vaker plassen dan jongens? Heeft Miepie haar medicijnen gehad? Zou de blaas ook met blazen te maken hebben? Een blaas kan je wel opblazen natuurlijk. Vroeger met de foekepot, in Raalte, de huizen rond. Wat moeten we voor Oom G. kopen? Zouden ze de hond nog hebben? Tanja heette ze, of was dat weer twee honden geleden? Hebben we wel nog brood in huis? Morgen werken. Morgen werken in plaats van vrijdag. Dus. Wekker zetten. Niet de wekker vergeten. O. Echt iets voor mij. En van die tandpasta, dat die op mijn hemd viel. Waarom poets ik niet mijn tanden voor ik mij om kleed? heb ik mijn fiets wel op slot gezet? Straks zit die man daar nog. Dat zou grappig zijn. Best hard, de vloer. Ik kan ook gewoon wel eens een mueslireep eten. Wanneer is dat boek eigenlijk klaar. Heb ik mijn mail nog wel gecheckt. Bellen. O, fuck, morgen die stukken en het kopieerapparaat deed raar. Ik denk dat hij zweetvoeten heeft. Of zou ik het zelf zijn? Was de tartex nu op?

"Je bent helemaal ontspannen" zegt de stem.
"Je gedachten zijn leeg"

Ik doe iets niet goed. Maar het is wel heul fijn. Yoga.

foksuk.nl

Toen ik vanmorgen, nog in bed, de nrc.next opensloeg,
moest ik zowaar lachen.
Zomaar, lachen 's ochtends vroeg.
En dat terwijl ik wakker werd met de griep.
Een bonzend hoofd en een snotterende neus.
Dus hiep hoi voor Fokke en Sukke.

socialisatie

Bofferding, dit zijn de eendjes.
Eendjes, dit is Bofferding.

Twiggy en ik

Voor het eerst sinds maanden zat ik weer eens op het buikpijnapparaat.
En niet alleen zitten hoor, ik heb ook heuse buikspieroefeningen gedaan.
Bij yoga deden die ookal mee.
Dus dat was eigenlijk al dubbelop.

Nu heb ik buikpijn. Spierpijn. Buikspierpijn!
En ik vind het oprecht raar dat er nog steeds zoveel vet op mijn buik zit.

Want van binnenuit, met al die spieren,
die ik opeens zo overdreven voel,
voelt het als een goddelijk afgetraind lichaam.
Dat ik ook ergens, ongetwijfeld heb.

Ik denk dat de spiegel gewoon wat traag van begrip is...
En de weegschaal heeft mij nooit begrepen.
(of ik hem niet, het is een verdomd ingewikkelde weegschaal...)

sms

Mijn verkering stuurt mij een sms'je:
"We moeten nog even een auto opblazen, dus ik ben toch pas na zessen thuis. Kus, G."
Denkt u dat ik me erge zorgen moet maken?

Hiep Hiep Hoera! #34

Willem Bilderdijk is 250 jaar!

Zorg.

Gezegend is de zorg die ’t onheil voor kan komen;
Maar vruchtloos kwelt zich ’t hart om ’t geen onkeerbaar naakt.
Lafhartig is ’t, een leed, ons toebestemd, te schroomen;
In de onderwerping slechts wordt ware troost gesmaakt.

Zie daar den Christenmoed, die alle leed ontwapent!
Gelatenheid in God is balsem aller wond’.
De kranke zuichling lacht, aan ’s moeders boezem slapend;
Maar zachter rust de ziel die troost in Jezus vond.

Wat ’s lijden op deze Aard? De hartkwestuur moog schrijnen;
U wacht ik, Hemelsche Arts, die haar verbinden zult.
De prikkling van de pijn zal by Uw komst verdwijnen,
Uw hand verzacht en heelt. — Mijn boezem, heb geduld!

Willem Bilderdijk - 1824

O- heerlijke herkenbaarheid!

Ik stem niet op de Partij voor de dieren, hoewel ik het een erg sympathieke partij vind.
Stiekem zou ik ook graag Jan Wolkers in de tweede kamer zien.
Maar toch.
Ik stem niet op een partij die haar bestaanrecht uit een onderwerp ontleent.
Hoe belangrijk dat onderwerp ook is.

Maar man o man.
Wat een leuk affiche!

dolce far niente

Beneden was De Kom uitgestorven. Terwijl ik het juist ken vol theaterpubliek. Mensen aan de bar, kapstokken vol met jassen. Geroezemoes en gerinkel van koffie en thee kopjes net voor de voorstelling nog leeggedronken. Snel, haast, drukte.
Het was er vreemd stil.

Naast de trap hingen vele roosters, gitaarles in lokaal 7, drummen op de tweede verdieping. Maar ik zag niks waar ik voor kwam. Ik liep de trap op, naar de eerste etage. Luisterde even naar wat zich afspeelde achter elke gesloten deur. Tot ik aan het einde van de gang de wierook rook.
Ha.
Hier moest ik vast zijn.

“Je komt voor yoga?” vroeg een zalvende stem mij. Achter die stem zag ik een zaal met een man of twaalf, of meer een man of twee en een vrouw of tien, in kleermakerszit op een matje zitten. Of lotushouding, heet dat vast.

Bij gebrek aan matje legde ik mijn handdoek op de grond en deed gezellig mee. Rustig zitten was het eerste onderdeel. Nou, daar ben ik toevallig verdomd goed in.

We kregen een verhaal te horen, over wie en wat en waarom dat en dat ze, de juf, ook in India had gestudeerd. Iedereen knikte, tuurlijk. India.
De rust was zo sereen dat ik er kriegel van werd. De jongen naast mij (die verbazingwekkend lenig bleek) en ik onderbraken soms de stilte door een onderdrukt gegiechel.

En toen kregen we oefeningen. Auw. Ik rekte spieren die ik niet kende en kon standjes doen waar ik geen weet van had. Ik leek al bijna op een slangenmeisje uit het Chinees Staatscircus.
En ik werd er heel erg rustig van. En ontspannen. Zelfs de zalvende stem werkte niet meer op mijn zenuwen, maar begeleide me naar een status van rust.
Ik werd Mega-Zen.

Verlicht fietste ik naar huis.
Helemaal in mijzelf en in evenwicht. Daar schonk ik snel een groot glas rosé in. Teveel evenwicht kan ook niet goed zijn.

Burgelijke ongehoorzaamheid

Ik heb een nieuw project voor mijzelf bedacht.
Een mini-project van burgerlijke ongehoorzaamheid.

Ik ga komende lente overal.
Nouja, her en der, of beter hier en daar.
Vooral op saaie plekken, plantsoenen zonder bloemen,
met alleen maar van die lelijke struiken.
Naast bushaltes en zomaar ergens, aan het water.
Op de brug waar een tegel loszit.

Zonnebloempitten in de grond stoppen.
Zodat in de zomer, op de meest verrassende plekken opeens zomaar zo een bloem staat te bloeien.

Ik heb het naieve geloof dat iedereen daar erg gelukkig van wordt!

Hiep hoi voor tv

“Ja, nee, ik ben denk ik pas morgenochtend thuis.”
Zei hij.
Mijn vriendje, de stoere roady.

En ik zag hem van de week al alleen maar toen hij thuiskwam en ik net naar bed ging.

“Welkom thuis, ik ga slapen.”

Ik word wakker van zijn wekker, of zijn telefoon.
Daardoor weet ik dat hij er is.
En door dat vage gevoel van gemis.

Maar nu.
Ha.

“Ik ben morgen pas thuis lief… ”
Ja hoor schat, breng jij de nacht maar met Madonna door!

Ik heb:
(Eat your heart out Madonna! Jij een beetje werken,
dansje doen op een hobbelpaard met nachtclubstok,
werken en voor een kruis hangen. Ha!
ik met een biertje op de bank...
Afstandsbediening!)

Oakdale al om een uur of vijf.
En Tweevandaag heet Eenvandaag en dan rond zeven uur.
Big Brother of Man bijt hond. Zapmoment…
Half acht, dat is zeker, De Wereld draait door. (Yaay!!! Terug!!!)

Half negen twijfel.
Want Holland Sport is Leuk, al gaat het over sport.
Wel twee verdomd leuke mannen.
Maar op Talpa Bridget met foute afkraak televee.
Hiep hoi voor BB.

Ik omcirkel in de gids.
Claudia’s showboat (het beste van)
En Pauw en Witteman.

Maar nog steeds.
Ik zie veel leuks in het nieuwe seizoen.
En zelfs de herindeling snap ik wel.

Maar mag er ook weer wat over cultuur.
En dan niet voor dummies?
Het mag wel een kwebbelpraatje, of wat iemand gisteren zag.
Gewoon zo een fijn programma.
En dat je je dan verheugt, dat je een voorstelling nog ziet,
of dat boek nog lezen mag...

Wedstrijd (die je niet winnen kan)

Ik had een tas op mijn rug en een grote tas aan het stuur.
Zo stond ik te wachten bij de brug.
"Zo zo, volgeladen," grapte de olijke bejaarde heer naast mij.
Ik knikte en lachte vriendelijk.
Zoals het hoort naar olijke bejaarde heren.

"Dan kan je beter zo een mercedes rijden als ik." zei hij.
Ik keek naar zijn rollator. In het mandje voorop een krop sla en een AD/Utrecht Nieuwsblad.
Ook volgeladen, voor zo een klein mandje.
"En hard dat hij gaat!" schepte hij op.

De brug ging langzaam dicht en ik stapte op mijn fiets.
"Wie het eerst aan de overkant is!"
Riep de olijke bejaarde en hij zette het op een rennen.

Hij won.
"Zeker opgevoerd!" riep ik, toen ik hem ver voorbij de finish van de overkant alsnog inhaalde.

Poezenpraat

Dat het niet eerlijk is!
Zegt het Gemieuw uit de tuin.
Alle grote poezen mogen zomaar, los, zonder riempje rondlopen in de tuin. En Bofferding moet als enige zo een riempje om.
En dat is erg Mieuw! Of Kreeuw!

En Juffrouw Miepie?
Die brengt haar dagen door op bed, of op het tuinbankje.
De Arme Oude Zieke Dame is moe.

Ze is elke dag een beetje magerder.
Maar kijk haar liggen.
Zij is volgens ons nog tevreden genoeg...

Hiep Hoi Voor KanalenEiland (mag ook best es!)

Gisteren was ik in Kanaleneiland. Kanaleneiland is de wijk van Utrecht waar je niet wilt wonen. Net als Overvecht. Dat wist ik heus. Ik was er wel vaker geweest.
Bij dat winkelcentrum, dat grote met die goedkope kledingwinkels. Met de fiets er doorheen, of in de sneltram. En ik kijk ook rtv-utrecht. Dus ik weet er alles van.
Maar eigenlijk was ik er nooit echt geweest.

Ik moest ergens zijn waar ik nooit was. Maar waar ik de weg meteen wist en de mensen kende.
Het was er namelijk heel erg Kinkerstraat, (en ik ben en blijf een Kinkermeisje, zelfs nu ik er niet meer woon…)
Kinkerstraat, maar dan zonder de Ten Kate markt. En zonder Sundays en zonder de Parool-jongens voor de Hema. Zonder The CoffeeCompagny en zonder de zwerver voor de AH en het Postkantoor en zonder de Chinese Kruidengeneesheer en ook zonder witte mensen. Behalve ik.

Eigenlijk meer Bos en Lommer. En dan diep into Bos en Lommer ook nog. En nog van voor de herinrichting van het Plein. Eigenlijk een soort van Kolenkitbuurt. Maar dan misschien met een beetje Bijlmer. Of de Mercatorbuurt, maar dan vijftien jaar geleden. Sloten nu, denk ik. En dan in Utrecht.

KanalenEiland dus.

Er waren veel dichtgetimmerde ramen. Een overdekt winkelcentrum, dat niet overdekt was wegens de luxe, maar omdat de rest van de toegangsdeuren dichtgetimmerd zaten. Er was een Aldi en er waren winkels die ‘verhuisd’ waren. En waar ogenschijnlijk geen nieuwe winkels in kwamen.
En kleine winkeltjes. Van die fijne winkeltjes. Turkse, Marokkaanse, goedkope winkeltjes. Ik kocht er een börek en een pide. Bij het winkeltje op de hoek. Ze spraken er een taal die ik niet ken. Ik voelde me er thuis.