ochtend

Ik had vanmorgen graag een voorschot genomen op de wintertijd.
Dat extra uur slaap was erg welkom geweest.

Op mijn werk slaapwandel ik richting keuken.
Ik schenk een grote mok vol met water,
en pak een glaasje koffie.

Dat had natuurlijk andersom gemoeten.
Weet ik ook heus wel.

Sinterbar

Hé! Kijk nou toch!
Ik was vroeger getrouwd met Sinterklaas!!!

hiep hiep hoera #38

Jan Wolkers is 81 jaar!

Het geweten van het landschap

De ruigte van de duinen,
Ondoordringbaar van duindoorns en distels,
Doet vermoeden,
Dat het bloed nog niet verzand is.
De echo van een schreeuw:
Verdwijn!
De kraaien krijsen schor
Hun herinnering weg.
Zwermen kopenwieken,
Zuidwaarts vluchtend,
Mijden het dal.

uit:

de nacht van de geschiedenis

“Het is verkiezingstijd he?” zegt presentator Harm Edens. “Dus hij komt hier om te debatteren, maar als we hadden gevraagd of hij in een zwembroek op een skippybal door de zaal heen wilde gaan, had hij dat ook gedaan.”
Hij kondigt Jan Marijnissen aan. Die om een paar klappen uit te delen bijna de historicus (en Wim T. Schippers look-a-like) Jos Palm omver duwt.

Het was het leukste en boeiendste debat tijdens de Nacht van de geschiedenis. De voorgaande debatten bevestigden vooral de stoffigheid en saaiheid der geschiedkundigen.

Maar dat gaf allemaal niet.
Want toen kwam Mondo Leone.
Als er iemand mooie verhalen kan vertellen is het wel Leon Giessen. Daarvoor zit je wel het saaiste debat uit.
Want je weet, straks komt Leon.

Er kwamen steeds jongens en meisjes langs met hapjes en drankjes. En toen we bijna wilden gaan, zagen we hem nog in een hoek staan.

De Chocoladefontein!

Mashmellows en koekjes, in de goddelijkste chocolade.
Het is dat ik al bijna een beetje misselijk was, anders was ik de hele nacht daar gebleven.

Een chocoladefontein en Leon Giessen op een avond!
Volgend jaar ga ik weer.

verlichting

"Goedemorgen mevrouw," zeiden de nette heren in pak voor de voordeur.
"Mogen wij u dit aanbieden? Het gaat over de bijbel."

"Nee, dank u, ik ben niet gelovig en dat wil ik graag zou houden," antwoordde ik.
Ik wachtte op de voet tussen de deur, het relaas over wat ik mis zonder dat lichtje in mijn hart.
Ik had al spijt de deur opengedaan te hebben.

"Okee, fijne dag nog verder!"
Zeiden de Heren van de Heer.

Een beetje verbouwereerd sta ik in de deuropening.
Dat gaat toch zomaar niet!
Maar voor ik de kans krijg er iets van te zeggen staan ze al in de tuin van de buren.

Het gaat de slechte kant op met de evangelisatie.
Zo word ik nooit gelovig natuurlijk.

Kijk! er hangt een jongen in de achtertuin

hiep hiep hoera #37

Belle van Zuylen is 266 jaar!

‘Men zegt dat ik elke alledaagse conversatie beneden mijn waardigheid acht en mijn geest boven alles verheven waan. Men vindt het eveneens verkeerd dat ik meer wil weten dan de meeste vrouwen, maar men weet niet dat ik gezond blijf, om niet te zeggen in leven blijf, door mijn geest onafgebroken bezig te houden.’

Ik heb geen talent voor ondergeschiktheid
Belle van Zuylen

Stemwijzer

Weinig verrassend.
Hoewel PvdA op 2, dan misschien. Zou zelf eerder Sp op 2 plaatsen, maar kennelijk ben ik het daar toch iets minder mee eens.

Het leukst zijn natuurlijk degene waarbij het niet klopt.
Mark Rutte die stemadvies d'66 krijgt, ook liberaal maar iets minder 'recht door zee'.

Maar goed, altijd leuk, al is het maar als bevestiging.
De Stemwijzer.

een blije vrolijke dinsdag

Zij mailt me met de vraag waarom msn het niet doet (en met een relaas over een tuinslang in de auto op het dak, maar dat wellicht een andere keer) .
Ik weet dat niet. Ik wist niet eens dat msn stuk was, had het nog niet aan gehad vandaag.
Maar het ligt vast aan mij.

Ik kwam op mijn werk, zette de pc aan, haalde koffie, en checkte mijn mail.
Niks.
Da’s natuurlijk gek, want ik ben mateloos populair.
Vanaf het moment dat ik ingelogd ben, ligt het netwerk plat.

Pas na ruim drie kwartier is het weer op gang.
Ik sla fanatiek aan het computeren en het printen.
Printer stuk.
Gelukkig had ik wel wat uitgeprint, en dat ga ik maar kopiëren.
Per ongeluk maak ik 77 setjes van iets dat er 7 hadden moeten zijn.
Iemand anders heeft het briefpapier van hun bedrijf in de la laten liggen.
77 setjes, waar je er 7 had moeten hebben, op briefpapier van een andere organisatie.

Ik zeg de meest vriendelijke woorden over die persoon, nouja, ik weet eigenlijk niet eens wie, maar van dat bedrijf, tegen de receptioniste. En zij zet een kopje thee voor mij. “Rooibos, daar word je rustig van.”
Geen idee of ze daar wat mee bedoelt.

Ik gooi alles in de papierbak. Haal alle bakken van het kopieerapparaat leeg en vul ze met wit papier. Voor de zekerheid geef ik de opdracht voor maar één kopie.
Toen ging die stuk. Het hele apparaat.
Om de hele dag niet meer beter te worden.

Mijn fiets had vertraging en ik ben ook nog ongesteld geworden.
Er was ook nog een Hele Boze Meneer, bij de kassa waar ik mijn Odin-pakket ging afhalen.
Hij was niet eens boos op mij, maar ik werd er heel erg bang van. Zo boos.
Zo een dag.

En dan denk je, nouja, het is klaar voor vandaag!
Echt niet!
Ik moet ook nog mijn lessen voor morgen voorbereiden. Want op mijn vrije woensdag ben ik NT2-juf. Vrijwillig! Ook nog, krijg er niet eens voor betaald. Wie dat toch ooit bedacht heeft, vrijwilligerswerk…
Het is dat het anders nooit opschiet hè, met die integratie, als ik me er niet tegenaan bemoei. Anders was ik er nooit aan begonnen.

En dan heb ik msn ook nog stuk gemaakt.
Terwijl ik er niet eens aan heb gezeten.

Ik heb opeens heel erg zin in de combinatie van bokbier en pure chocolade.
En in verdwalen in Oakdale, waar Mike Kasnoff zelden een shirt aan heeft (en terecht!).

hiep hiep hoera #36

Simon Vestdijk is 108 jaar!

De overlevende

Wanneer mijn vader sterft, laat mij dan staan
Vereenzaamd als een treurboom in 'n plantsoen,
Gesmukt met 't teerste, avondlijkste groen,
Bijna bebloesemd, sneeuwwit aangedaan.

Bijna een bruid, boven de sponde waar
Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond;
En ruischende hernieuw ik 't oud verbond
Met mijn diepst neergebogen treurgebaar.

Zoo, treurend, zou ik willen sterven ook.
Maar hoe te sterven, zoo ver boven hen?
Erbarm u mijner, treurboom die ik ben,
Gedoemd te bloeien onder de stadsrook,

In 't tweeslachtig plantsoen, geen stad, geen land,
Dalend als sneeuw en stijgend als de bruid
Boven mijn vaders doode handen uit
In deze aarzellichte tusschenstand.

gebak met appeltaart

Ze zaten allemaal aan het gebak.
Er was iemand jarig en hij trakteerde. Zoals dat hoort op een verjaardag.
Mijn collega’s zijn veelal mannen, zij eten altijd alles en het liefst ook nog veel.

De vrouwen die er zijn, doen heel vaak aan de lijn.
Ze Sonjabakkeren of doen het ziekenhuisdieet (iets met veel soep).

Ik doe ook vaak aan de lijn.
Meerdere keren op een dag zelfs, als ik water drink, of naar mijn werk fiets, of een kopje kruidenthee zet, of als ik salade eet, of een van die twee stukjes fruit.
Nooit als ik chocolade eet, of chips, of geniet van een bokbiertje. Ik denk dat ik zo op een dag ongeveer net zo vaak aan de lijn doe als niet, dus dat heft elkaar op, dat kun je tegen elkaar afstrepen als chips tegen wandelen.
Dus dan doe ik het wel goed. Vind ik.

En al die vrouwen, op mijn werk. Zij met hun echte diëten, met lijstjes en punten.
Ze zaten allemaal aan het gebak.
Op maandagochtend, omdat er iemand jarig was.
En ja, dan kan je net zo goed maar niet meer aan de lijn doen.
En dat lijkt mij dan weer een erg fijn dieet om de maandag mee te beginnen.

conclusies van de dag

Je leert heus wel wat hoor. Op zo een doordeweekse zaterdag.

Het is lastig uitslapen wanneer er drie katten vechten, wie er bij je mag liggen. (Bacchus won).
Een onbekend poezenspeeltje is waarschijnlijk van de kat van de buren (en de dief werd door de buren geïdentificeerd als Bofferding).
Als je pepertjes hebt gesneden kun je beter niet in je ogen wrijven.
Cabaret is in het theater al niet altijd even leuk, maar op tv is er echt niks aan.
Paul de Leeuw daarentegen is wel heel leuk. Ook op de tv.
De Hema is echt een van de leukste winkels van de wereld, helemaal als er uitverkoop is.
Het is heel moeilijk om exact tegelijkertijd een scheet te laten en te niezen.
Vier zaterdagskranten is wel heel leuk, maar eigenlijk ook wel weer een beetje veel.
Als je cadeautjes koopt, kan je maar beter meteen pakpapier kopen. Want dat is toch altijd op. Of kwijt

GroeiMee

Ochtend

Kijk, het wordt al bijna licht!
De poezen willen al naar buiten.
Ik heb koffie en een krant.
Kruip nog voor even terug in bed.
Straks is het nog dag genoeg.

bofferding met beer

als de kinderen op school zijn

Wij fietsten in tegengestelde richting.
Ik naar mijn werk en hij had, denk ik, net zijn kinderen naar school gebracht.
“Broem Broem” zei hij.

De zitjes op zijn fiets waren beide leeg.
“Broem Broem” zei hij steeds harder.
“Brrrrrrrrrroem…. Brrrrrrrroem!”

Toen we op gelijke hoogte waren keek hij me aan.
“Brrrrrroem!” gaf hij nog eens gas.
Hij lachte er niet eens bij.
“Hij gaat niet harder,” zei hij teleurgesteld.

Moeder-dochter

Wij hadden het nog maar net bedacht, maar keken er al meteen naar uit. Een echt Moeder-Dochter-uitje.
Zo een moeder-Dochter-uitje dat in de Viva zou kunnen staan, of de libelle zelfs.
Bovendien zouden er goodiebags zijn! Goodiebags zitten vol met gratis spullen en dingen. En daar houden wij van.
We zouden ook naar een echte vrouwenfilm, met Meryl Streep en dat het gaat over mode, en andere vrouwendingen.
Er was zelfs een High Heal contest. Die wij waarschijnlijk niet zouden winnen, op onze sneakers en palladiums.
Maar het ging om het idee.

Wij waren voorbereid, zogezegd.
En toen was het uitverkocht. Echt stom.

We keken wat er in het theater naast de bios speelde. Lebbis. Dat was anderhalf uur lang redelijk vermakkelijk. Soms zelfs echt geestig.
Maar er kwamen geen hoge hakken in voor, en ook Meryl Streep liet het afweten. We kregen ook geen goodiebag.

Wel kregen we, bij gebrek aan pauze, na afloop het 'gratis pauze drankje'. Dus hingen we met een bokbiertje aan de toog.
Vertelde mijn moeder over haar nieuwe liefde en over haar reis naar Afrika.

Werd het zomaar, zonder Ladies Night, toch nog een moeder-dochter-avond, maar dan zonder libelle-momenten.

tabloid

Dat die kranten nu allemaal op zo een handig formaat zijn, is natuurlijk helegaar niet handig!

Probeer maar eens in een stapel oude kranten mijn lijfblad De Molenkruier te onderschieden van andere kranten die in onze bus vallen als NRC.next of Het Parool.
Die kranten, ach...
Het lijkt allemaal op elkaar tegenwoordig.

Sms-taal avant la sms

Wij w88888888
Wij w88888888
W88888888
Wij tr88888888
Wij tr88888888
Te blijven w88888888
Stelt men ons opnieuw teleur
Dan hebben wij nog een 8erdeur
Wij w88888888
W88888888
tot?

Gedicht van Kurt Schwitters uit 1923.
Ik kwam het tegen in Onze Taal (75e jaargang, nr 10, oktober 2006)

oorlog

Als alle kattenliefhebbers nou even hier klikken.
En dan net zo lang op alle lieve kittens klikken tot je Bofferding tegenkomt en dan op haar klikken.
Dat zij de 'cutest kitten is', dan ben ik ook weer gelukkig!

Moesappels

Biologische Moesappels, twintig stuks voor 1 euro.
De kratjes stonden voor een boerderij.
Ik deed een euro in het potje naast de kratten en zocht twintig appels uit.
Nu moet ik appelmoes maken.
Dat is logisch, met moesappels.

Iemand nog leuke verrassende recepten?
Ik kom zelf zo één, twee, drie, alleen op de traditionele appelmoes, met suiker en een klein beetje kaneel.

Utopia

“Wie wil er koffie of thee?” blunderde ik, op de elfde dag van de Ramadan.
Zelfs als je het weet, sta je er niet altijd bij stil.

Het voelt niet echt als lesgeven. Gewoon als praten, vrouwen onder elkaar. Ik ken het recept van groentesoep en baklava.
Ik ken alle pijntjes, klachten, weet van de kinderen, kleinkinderen en de ligging van Utopia.

Het was de eerste les. Wij we stelden ons voor.
“Ik was getrouwd in mijn eigen land,” vertelde ze.
“Ik had een man en een zoon.
Maar in de oorlog zijn zij vermoord.
Ik werd ziek,
In mijn hoofd.
Ik kwam naar Nederland.”

Ze noemde haar land Utopia.
Ik heb het drie keer gevraagd en verstond het steeds weer.
Na meer vragen en niet snappen, tekende ze Afrika en wees op de kaart.
Ethiopië.
Welkom in Utopia.

De rest van de les hebben we vooral veel gelachen.
En ik zie uit naar volgende week.
Onze les is heel gezellig, ookal kennen ze bijna alleen dat woord.
Gezelliggg!

Bofferding speelt The Sims

Dierendag

Ze zoende natte zoenen, zoals alleen Oma’s dat doen.
Dank je wel, zei de Onbekende Mevrouw.
“Sterkte,” zeiden wij.
Ik gaf haar mijn flesje water.
“Ach, wij hebben er nog een,” loog ik.

“Dank u wel, voor het bellen en het wachten,” schudde ook de meneer van de Dierenambulance onze hand. “En dank voor uw hulp.”
Wij hadden de dode hond op de brancard gelegd.
G. had met de meneer de brancard in de dierenambulance gelegd.

We wandelden, van Kockengen langs molens, water, weilanden, grasdijken.
Zelden een weg, of niet met auto’s. Behalve die ene dan.

We hadden een meeloopkat.
En de hond zag de kat, en niet de auto.
En andersom.
Beiden gingen snel.

Toen was de hond dood.
Zomaar, plotsklaps.
En dat op dierendag.

“Het is zoals het is,” zei de mevrouw.
En dat is zo een cliché, dat het zichzelf wel waar maakt.

Het is zoals het is.

Wij liepen door. Verder het Veengebied in.
Tussen de polders Geverscop en Portengen.
We gingen zitten op een bankje, aten een mandarijn en ik moest nodig plassen.
En wildplassen moet kunnen, in zo een plasrijk veengebied, vind ik.

Een moment van bezinning.
“Moeten we niet kijken, al is het voor mijn gemoedsrust, hoe het is met de meeloopkat?”
In plaats van verder gingen we terug.

Meeloopkat was minstens een kilometer of twee meegelopen.
Meeloopkat was een maand of zes. Jong en onbezonnen, zoals dat hoort.
We ontmoetten haar tussen een boerderij en een molen, bij een van de twee zou ze vast horen.
We hadden haar voor het laatst gezien op de plek van de dood van de hond.
Een paar kilometer verder.

Ze zat er nog. Schuilend tegen de regen onder een blad.
Zelfde plek. En duidelijk niet die van haar.

En zo liepen we onze wandelroute terug.
Vaak wilde ze niet lopen, ze was al zover en moe en het gras was nat.
Haar pootjes te jong, te kort.
Op mijn schouder liep het makkelijker mee.

Meeloopkat herkende steeds meer.
Bij de molen leek ze thuis.
En ze liep nog mee tot vlakbij de boerderij.
Daar draaide ze om, en liepen we meeloopkatloos verder.
Terug.
Terug naar kockengen.
Daar bleek de enige kroeg al dicht.

4 oktober. Dierendag.
Een dode hond en een verdwaalde meeloopkat.

Valse Waltz

Iedereen klapte toen de schrijver en regisseur de zaal in kwamen. Iedereen ging staan toen acteurs Theo Maassen, Barry Atsma en Koen Wouterse de zaal in kwamen. En we joelden en klapten nog harder toen Aart Staartjes binnenkwam.
We klapten bijna onze handen eraf.

“En deze mensen hebben vanaf vanmorgen elf uur, de hele serie gekeken.” Zei de meneer van de NPS (of was het de Vara, of de VPRO?). En de acteurs klapten voor ons.
Nu was het ook een hele zit, daar op het NFF. Maar het was het ook zeker waard.

Waltz is een prachtige serie, waarin niet alleen bovengenoemde acteurs werkelijk fantastisch zijn. Het is een serie die niet alleen geestig is, want het lachen vergaat je snel, maar vooral hard en schrijnend is.
Een koningsdrama in het circus. Met Aart Staartjes als Koning van zijn Koninkrijk, Circus Waltz, een koninkrijk dat verdeeld moet worden, want een ziekte maakt de onttroning noodzakelijk.

De serie is lief, pijnlijk, schrijnend, hard, geestig en vooral prachtig.
En Aart Staartjes speelt werkelijk fantastisch. Wat een nare en toch soms ook aimabele man zet hij neer. Willy Waltz, een man die ondanks alles hangt aan zijn droom die nooit meer echt werkelijkheid kan worden.

De serie is vanaf 10 november te zien op ned. 2.