De hond van mijn vader

We liepen over het strand.
De hond van mijn vader en ik.
Wij bleven achter.
Ik keek naar de vlokken van schuim in het zand.

Zij liepen verder.
Mijn vriend.
Zijn vriendin, haar nieuwe vriend.

Ik dacht aan waar we het over hadden.
Een columbarium of urnentuin.
En wat ik zal gaan missen, de urn in mijn kast.
De urn waar ik tegen praat, even aanraak.

Drie mensen liepen verder en ik bleef staan.
Daar op het strand.
Wij alleen bleven even staan.
De hond van mijn vader en ik.

Kom Jack, we gaan rennen.
Riep ik.
Kom Jack. We gaan, tegen storm en zand.
Door de wind raak je de tranen kwijt.

vark

Nieuwegein, 26 nov. '06

hiep hiep hoera! #40

Herman Gorter is 142 jaar!

Het strand was stil en bleek,
ik zat doodstil en keek
naar de blauwe rimpeling --
er was ook windgezing.

Ik wist wie naast me zat
witrokkig en ze had
roosrood het glad gezicht --
er was ook veel zonlicht.

Koei

Den Helder, 25 nov. 06

met hart en ratio

Het was natuurlijk een heel erg rare opmerking, van meneer Mingelen.
Van de SP stemmers blijkt 61% vrouw, zo meldde hij. En daaruit concludeerde hij dat vrouwen meer met hun hart stemmen en mannen meer met de ratio.

Ik denk dat Meneer Mingelen niet meer thuis mocht komen die avond.

Rondvraag in mijn omgeving wijst erop dat mannen vaker SP stemmen en vrouwen vaker GroenLinks. Zelfs mijn eigen verkering heeft, ondanks de door mij overal opgehangen post-its ‘Niet vergeten, 22 november GroenLinks stemmen’ ook SP gestemd. Volgens mij met zijn hart, op Agnes.

Ik stemde op Naima. Met hart en ratio.

Maar klopt het nou, dat alle mannen SP stemmen? En alle vrouwen GroenLinks? Of is dat alleen in mijn omgeving zo?
En waar zou meneer Mingelen op gestemd hebben?

StomWijzer

Uit bijna elke test dan wel wijzer, die ik doe scoort de Partij voor de Dieren wel erg hoog.
En als ik de StomWijzer mag geloven, is dat zelfs dè partij waarop ik moet stemmen!

Maar aangezien ik niet zweef hoef ik me daar niks van aan te trekken.
Zoals elk weldenkend mens stem ik natuurlijk morgen gewoon GroenLinks.

live in the living

“De drank staat daar op tafel, of anders in de koelkast. En de hapjes ook. Roken is in de tuin, dat is hier de keuken door. En heb ik iedereen al gevraagd om de hond niet te voeren?”

Het was eigenlijk een feestje. Een feestje met vrienden. Een heel gewoon feestje in een mooi oud pand in Utrecht. Stefan woont daar. En hij had vrienden uitgenodigd. Of nee, vrienden hadden zichzelf uitgenodigd, door een mailtje te sturen en na bevestiging ook geld te betalen. Want we kenden Stefan niet, we kenden er eigenlijk niemand, maar we kletsten met iedereen.

Weet jij waar de opener is, hij lag hier net!? Hé er was net toch nog brie? Mooi hè net? Heeft iemand mijn hond gezien?
Wij waren bij Live in the Living. Oftewel een huiskamerconcert.
Dus we zaten met zijn allen heel dichtbij.

Het meisje waarvan ik de trui zo graag weer op haar schouder wilde leggen, de jongen met de krulletjes en het labeltje uit zijn kraag, het deprimeisje vlak naast mij. De meneer met zijn vrouw en hun studentenkinderen. De jongen van tweemetervijftig, of om en nabij.
Wij waren vrienden voor die avond. Beste vrienden voor dat moment.

Winterbirds was alleen, omdat de rest van de band overspannen is. En hij zong mooie droeve liedjes, zoals er al zovaak mooie droeve liedjes gezongen zijn.
Toen kwam Werther. Verrassend mooi. En leuk. En mooi, Vooral. En knap.
Een klein beetje zoals Spinvis, maar ook wel weer erg anders.
Mooi. En Leuk.
En Spinvis. Tja. Spinvis.
Wow. Dus.

“Wespen op de Appeltaart!” riep iemand toen we bij de verzoeknummertjes aangekomen waren. “Dat heb ik nog nooit voor publiek gespeeld” zei hij, “dus ik weet niet of ik het kan…Maar we zijn hier toch met vrienden onder elkaar.”

Dus hij speelde.
hij speelde waanzinnig mooi.
Want wij waren met vrienden onder elkaar.
Iemand gaf de kaasjes door.

hiep hiep hoera! #39

Joost van den Vondel is 419 jaar!

Op BORDEAUX.
(Uit Ausonius, wiens geboorteplaats het was.)

Godlooze stoutheid! ik vervloeke u, nademaal
O vaderland! ik niet gedacht heb in ’t verhaal
Uw schoone wingerden en stroom en brave helden
En oversten en raad, wel waardig om te melden,
Als ik die kleene stad gedenke, of uw gebied
Niet eens merkwaardig waar, en schamen wij ’t ons niet.

Ach was ik maar...

Ik zit op mijn werk met mijn derde kop koffie.
Maandagochtend.

Het weekeinde was vol met mensen, collega’s, familie.
Nijmegen, de Waal, appeltaart, stadwandeling, koffieproeverij, eten, veel en lekker.
Vlaardingen, de Maas, boten, corsages, handenschudden, eten, veel en lekker.

Ik zit op mijn werk met mijn derde kop koffie en denk mij terug in bed.
Met mijn eerste kop koffie verkeerd, een verse jus en de scrypto uit het NRC.
Zonder mensen, zonder eten.
Met mijn verkering en de katten.
Maximaal.

taart

Ik weet mij te beheersen en voel me erg sterk wanneer ik de koffie met het gebak afsla.
Gebak.
Afslaan.
Echt wel knap.

Wanneer iedereen weer terug is naar het dagelijks werk.
Terug achter bureaus en in elk geval ogenschijnlijk druk bezig.
Loop ik nog even naar de keuken, voor een kop koffie en een glas water.

Op het aanrecht staan twee heerlijk ogende stukjes appeltaart.
Er ligt een briefje bij.
"Is over, neem maar!"

Ik vind het niet eerlijk!

mailteller

Half negen.
“Wil je ook koffie?” mail ik, naar iemand waarvan ik weet dat ze geen koffie lust .
“Ja lekker,” mail ze terug, "wil je er een stuk gevulde speculaas bij?"
Geen mens houdt minder van spijs dan ik.
“Heerlijk!” mail ik terug. “Doe maar een lekker groot stuk!”
Zo mailen wij de dag door.

Ik denk dat het is dat ik haar al zolang ken.
Van vroeger toen we nog studeerden.
Want we mailen vreemde zinnen die wij altijd snappen.

“Heeeee, nou, ik weet het nog even niet. Ik mis een verstandkies namelijk..... ”

“Zo waren de zusjes uit BB ook erg intelligent voordat hun verstandskiezen getrokken werden...”

“En hoeveel stappen waren dat dan?”

“Ja kun je na gaan als je die andere verstandskiezen er ook uit laat trekken....

“Hee dat is grappig ik heb het even geteld, maar het is 33 stappen van mijn bureau naar de fax en weer terug! Dat gaat eigenlijk best snel!”

“Wat doet een engelse mevrouw in een stappenteller? (duh: stappen tellen natuurlijk. Maar doet ze dat de hele tijd hardop ofzo?)”

“nu ga ik mijn kont centreren, dus even geen tijd voor mail... Is nogal secuur werkje dat database gedoe omdat ik direct in de sql zit te rommelen, als ik wat fout doe gooi ik de hele website door de war! :-)”

“Ja en dat is dan zeker ook mijn schuld!”

"Nee gekkie
Je moet 10.000 lopen. Heen en weer naar mijn werk is twee keer 2.500 dus dat is dan 5.000 dus de
helft!"

“Zeg nog es iets enorm geestigs?”

“Iets enorm geestigs”

En eerlijk.
Ik heb serieus het idee wanneer ik een dag met haar mail, ik nog veel harder werk dan normaal.

"En nu ga ik afsluiten en naar huis. Het is donker, ik vind het mooi geweest!
Het was me weer een genoegen! "

Hiep Hiep zonder slingers

De middag was al vrij gevraagd. Of sterker nog, ik was al net naar huis.
Niet elke dag wordt Jongste Neef één jaar.

We waren er klaar voor. Limonade met taart en veel cadeautjes. Ook voor Grote Neef natuurlijk, dat hij al een jaar lang Grote Broer is.
We stonden op het punt de auto in te stappen, draaide net de route naar P+R Zeeburg uit…
Toen belde Zus. Neef was ziek.

Ziek op je eerste verjaardag. Met hoge koorts en helemaal niet vrolijk.
Jarige Neef ging maar weer naar bed.
Dus dat we dan wel een andere keer langskwamen, sprak ik af met Zus.

Op het kastje in de gang ligt zijn cadeau al klaar.
Ik hoop dat ik me er niet te veel aan ga hechten.
Net als aan de beer, die wij kochten voor de dochter van vriendin C.

Zij weet niet dat zij een kopie heeft, de oorspronkelijke beer, ligt in ons bed.
Misschien ligt daar binnenkort ook wel de krokodil die Neef eigenlijk kreeg.
Hij moet maar snel beter worden.
Zijn tante hecht zich teveel, te snel.

mannen in pak

Je kan niet op het uiterlijk afgaan.
Of je kan het wel doen, maar je komt soms bedrogen uit.
En dat is ook een geruststelling.
Dat het niet echt uitmaakt of je blond bent, of donker, een keppel draagt of een hoofddoek, of vlechtjes.
Elk vooroordeel wordt toch weer onderuit gehaald.

You can’t Judge a book by its cover. Zeggen de Britten.
Dus ik probeer het. Ik ga niet op het uiterlijk af.

Ik was op een beurs, een beurs vol mannen in pakken.
Het waren saaie mannen in pakken. Mannen van in de vijftig, en ze praatten over dit en dat.
En het interesseerde me niet veel, maar ik glimlachte steeds, heel vriendelijk, zoals meisjes doen op zo een beurs.

Tenminste, dat vermoed ik, want er waren weinig meisjes op die beurs. En de meisjes die er dan waren, die brachten drankjes rond. Of hapjes.
Ik was niet een van die meisjes, ik hoorde bij de gasten. Ik hoorde bij de mannen in pakken.
Ik was een meisje in een rokje en een jasje.

Goddank kwam daar een man zonder pak. Een leuke man. Het was onze fotograaf. Toen er een lezing begonnen was, liepen wij nog over de lege infomarkt.
Even kijken voor misschien nog wat foto´s.
De mannen met pakken waren in de zaal interessant aan het doen.

Op een paar na.
Zij vergiechelden zich rond een laptop, waarop, bij een tune van studiosport, blote vrouwenbillen te zien waren.
Ze dachten zich alleen en lachten er erg hard bij.
Echte mannen in pakken.

Na alle lezingen, kwamen mannen in pakken op mij af.
Drie, mijn collega’s.
“Kom Bar, we gaan drinken!” en ze drukten ene glas rose in mijn handen en verzuchtten, “Mijn god, wat was dat saai…”

Echte mannen in pakken.
Je kan tegenwoordig ook nergens meer van op aan...