top 2000

Zou het liggen aan mijn zwak voor Mathijs van Nieuwkerk,
of is het echt heus een teken dat ik oud word...

Ik kan vrijwel de hele top 2000 letterlijk meezingen.

kerstmis

Eigenlijk zouden er nog vrienden langskomen. Hapjes, spelletjes.
Maar er was even iets te veel gedoe geweest. We waren een beetje moe.

Tweede kerstdag vierden we met zijn tweeën. In joggingbroek, met kolonisten en Amélie.
Allebei een kat op schoot en we aten de kliekjes van gisteren.

Zo mag het best altijd kerst zijn.
Zo. Zonder gedoe.
Want ik houd helegaar niet van gedoe.

Loudon Wainwright III

Suddenly It's Christmas


Suddenly it's Christmas,
Right after Hallowe'en.
Forget about Thanksgiving;
It's just a buffet in between.
There's lights and tinsel in the windows;
They're stocking up the shelves;
Santa's slaving at the North Pole
In his sweatshop full of elves.

There's got to be a build-up
To the day that Christ was born:
The halls are decked with pumpkins
And the ears of Indian corn.
Dragging through the falling leaves
In a one-horse open sleigh,
Suddenly it's Christmas,
Seven weeks before the day.

Suddenly it's Christmas,
The longest holiday.
When they say "Season's Greetings"
They mean just what they say:
It's a season, it's a marathon,
Retail eternity.
It's not over till it's over
And you throw away the tree.

Outside it's positively balmy,
In the air nary a nip;
Suddenly it's Christmas,
Unbuttoned and unzipped.
Yes, they're working overtime,
Santa's little runts;
Christmas comes but once a year
And goes on for two months.

Christmas carols in December
And November, too;
It's no wonder we're depressed
When the whole thing is through.
Finally it's January;
Let's sing "Auld Lang Syne";
But here comes another heartache,
Shaped like a Valentine.

Suddenly it's Christmas,
The longest holiday.
The season is upon us;
A pox, it won't go away.
It's a season, it's a marathon,
Retail eternity.
It's not over till it's over
And you throw away the tree.

No, it's not over till it's over
And you throw away the tree;
It's still not over till it's over
And you throw away the tree.

gedoe, en bijna jarig

De dag voor je verjaardag is gedoe.
Ik weet niet hoeveel er komen, dus te veel of veel te weinig drank.
Eten is altijd te veel.

De dag voor je verjaardag is gedoe.

De dag vóór de verjaardag, dát is de prettigste dag.
De verjaardag zelf is slechts de vervulling van een belofte.
En een belofte is altijd meer dan de vervulling ervan.
(Godfried Bomans, Van de hak op de tak, blz. 50, De teleurstelling der bevrijding)

Hij kan dat mooi zeggen he?
Maar het is niet waar natuurlijk, dat geldt maar tot je twaalfde.

De dag voor je verjaardag is gedoe.
Van hapjes maken, en mensen die je bellen. Van stress en niet weten wie er komt.
En dat het vast niet leuk wordt.

Jawel, jawel, het wordt wel leuk.
Echt!

Ik heb een recept van cursist Ayshe,
maar zij spreekt pas een jaar Nederlands.
Een beker bloem, en beker melk, een beker olie.
Een beker olie???

Ik maak. Ik versier.
En dat er mensen komen. Misschien wel heel erg veel.
Of waarschijnlijk niemand.
Want kerstavond en toch te ver weg.

En dat zelfs mijn toeverlaat het af laat weten dit jaar.
En hapjes maken zonder haar, dat is toch wat raar.

dat.

En ik kreeg al bloemen.
En de winkels zijn morgen open, mocht ik nog wat nodig hebben.

En dat ik opeens verzin om een ander jaar te noemen, omdat het logischer klinkt om 32 te worden.
Of 34.
Maar 36 klinkt ook wel heel erg stoer!

kerstpakket

nationaal dictee

Potdikkeme wel 24 fout.
En dat allemaal door die stomme wel-of-niet-aanelkaar-streepjes die meneer Bril in het dictee gestopt had.
Of verstopt had.

Maar ach, heel slecht is 24 fout nou ook weer niet...
En u?
Hoeveel fout had u?

Ochtendgloren

Vanmorgen toen het nog nacht leek, donker en koud en ik naar mijn werk liep.
Om mij heen het geluid van auto’s die niet willen starten.
Het krabben van de autoramen.
Ik liep langs het kanaal, nevel boven het water en de lucht zacht roze.

De rijp lag op de daken. Een weiland leek wit besneeuwd.
Het leek wel winter.
De zon kwam langzaam op.

De zon maakte zelfs het lelijkste bedrijventerrein om aan te zien.
Auto's stonden in een rij.
Ik liep in de zon, onder de bomen.
Overal aan voorbij.

vreeswijk bij kaarslicht #2

hiep hiep hoera #41

Gerard Reve is 83 jaar!

Drinklied voor de Herfst

Alles moet weer worden zoals vroeger.
Er is geen God meer, bijvoorbeeld.
Ja, toen we Indië nog hadden,
en een dubbeltje nog een dubbeltje was!
Maar dat bestaat niet meer.
Was er maar iemand die me uit allerlei sprookjesboeken voorlas.

vreeswijk bij kaarslicht

baardjesbewaardoosje

Nog best een geknutsel, zo een baardjesbewaardoosje dat Meneer Swarte had gemaakt om in het cadeautasje van Meneer Giesen te doen, dat weer gemaakt was door Meneer van Tol.

Maar tof is het wel!
Het zondagse baardje, ofwel de Rococo, staat mij duidelijk het best!

MondoLeone de Luxe!

We waren in Vredenburg zaterdag. Op een feestje. Een Heel intiem feestje met maar 1200 mensen.

“Ik ben Leon Giesen, filmmaker, muzikant en verhalenverteller.” Zo begint hij vrijwel elke voorstelling. Deze keer ook. Alleen meldde hij meteen dat het nu wel een Heel Andere Avond ging worden.
We waren niet in een gewone MondoLeone beland, zijn vliegend tapijt, brengt ons naar een MondoLeone DeLuxe!

En dat is een Feestje. Een heel intiem feestje voor een uitverkocht Vredenburg.
Het begint met Mathilde Santing, die een liedje van Leon zingt. Maar het wordt steeds mooier.

Het is een beetje incrowd feestje, een echte LeonGiessenfanfeestje. Want iedereen lacht, wanneer Sacha de Boer op het grote scherm vertelt over het slijten van de treinrails vlakbij Zaltbommel. En iedereen telt hardop mee, naar het beeld van Jimmy. En lacht nog net zo hard, wanneer de boer zegt ‘Ene van Hendriks?’ alsof we de grap horen voor de allereerste keer.

We lopen met Leon door de perenboomgaard, en we kijken naar de afbeelding van Hendrix.
En dan is de boer er echt, op het podium. Of nou, zijn zoon dan eigenlijk.

“En jullie krijgen allemaal een peer, met een sticker van Jimmy Hendrix erop!”
Yaaaaaay! Joelden wij, het publiek.
Ik keek snel onder mijn stoel, of de peer daar al lag. Want ik dacht dat Leon een beetje oprah geworden was.
Maar neen. Nog niets, want er kwam meer. We kregen ook nog een tasje, een heus Ei-van-Leon-tasje, gemaakt door niemand minder dan Jean-Marc van Tol.

En het feest denderde door, met de mooiste films, de mooiste muziek, door de charmantste zanger.
En met Herbie Flowers.
“Herbie! Herbie!” riepen wij de oude bassist het podium op. Want iedereen was blij dat hij er was, zelfs iedereen die nog nooit van Meneer Flowers had gehoord. Want het was een feest, en hij was een ere gast.
En terecht hij werkte met niemand minder dan Bowie, Lou Reed en vele andere grote namen en de bas op Lou Reeds ‘Walk on the wild side’ is van Meneer Flowers… Wow. Dus.

En we kregen na afloop ook een verse warme appelflap! En een heus cadeautasje! Met een gedicht erin, en die peer. Een baardjesbewaardoosje en nog veel meer moois.
Het was een Feestje, een Heel Fijn Feestje.

wereldvrouw

Ze is misschien het meest zelfredzaam, van de vrouwen uit mijn woensdagochtendles.
Niet uit vrije wil.
Omdat ze alleen naar Nederland kwam. Haar man en zoon kwamen om in de oorlog in haar land.
Zij kan niet leunen op een kind, dat de taal zelf beheerst. Ze ploetert zich door onze woorden en ons systeem heen.
Ze worstelt, meestal blijft ze boven.

“Je had vorige week ook al kiespijn, ben je al bij een tandarts geweest?” vraag ik.
Het was moeilijk een tandarts te vinden, na lang zoeken vond ze er een in een stadje vlakbij.
“Straks, na les” verzekert ze mij.
En dat het nu wel gaat, met wat paracetamol.
Ze heeft geen afspraak, want bellen kan ze nog niet, in onze taal.

Na de les loopt ze naar de sneltram.
Een kleine wereldreis, in de hoop dat de assistente haar begrijpt.
Om een afspraak te maken, dan weer dezelfde reis terug naar huis.

Ik moet me inhouden niet voor haar te bellen, het zou gemakkelijker zijn, maar haar niet helpen.
En dan, wat is zo een kleine wereldreis nou, op het leven van zo een wereldvrouw?

Mea Culpa

'Heb jij het bonnetje van de Albert Heijn nog? '
Bedacht ik mij, ergens tussen winkel en thuis.
'Ik moet even iets nakijken.'
Er schoot zomaar een mogelijkheid in mijn hoofd.

Het was gedoe bij de Albert Heijn.
Gedoe bij de kassa. En jochie dat te weinig geld had om ook nog snoep te kopen. Dus dat moest terug, dan maar alleen dat stukje vlees, waar zijn moeder hem voor gestuurd had.
Een kassameisje dat dat lastig vond en er al zuchtend iemand bij riep.
Die iemand die weer bij een ander de sleutel moest halen.
Kassagedoe.
Altijd de verkeerde rij kiezen dat die niet voor niks het kortst is, die andere mensen hebben wel supermarktrij-inzicht.

We hadden de koopjes bekeken. Bonuskoopjes. Het wc papier bijvoorbeeld. Groot pak wc-papier. En de thee, sterrenmunt, tweede voor de helft van de prijs. En G. stond overal de ingrediënten van te lezen, van hoeveel procent vet. Want hij is het meisje bij ons thuis. En dat La Trappe in de aanbieding was, maar dan net de blond op was.
De triple was er wel, maar dat is meer G. zijn smaak. En hij drinkt geen bier. ik wel. Ik ben immers de echte man hier.

G. had het mandje vast. En ik een tasje van de Xenos, en dat pak wc papier, groot pak en in de aanbieding. En het is altijd druk in de Albert Heijn, zo rond een uur of vijf.
Endat we ook nog kattenvoer moesten, want kijk, ook daar is korting op!

Ergens tussen tafel en koelkast vonden we de bon.
Het is een heel groot pak wc papier, dat ik met mijn xenostasje in de hand had.
En er was veel gedoe bij de kassa.

Gestolen goed gedijt niet, dus het zal vast tussen mijn billen ontploffen.
Of nog erger.
Maar ik deed het echt niet expres.

herfst in nieuwegein

Er liepen mensen met verwaaide paraplu's.
De fietsers waren gehuld in klamme regenpakken.
Herfst in Nieuwegein.

De mevrouw met de hoed en de hond keek mij aan.
Wij knikten de knik van herkenning.
“Handig hè? Een hoed!” zei zij.
“Heel prettig!” riep ik door de storm terug.
Want een hoed is veel fijner dan een paraplu.

Een auto reed door de plas naast onze stoep.
Daar helpt een hoed niet tegen.

snotter en griep

Wanneer je bijna een hele week als een slap vaatdoekje op bed ligt,
valt er niet veel meer te doen dan je bedgenoten te fotograferen.

Gelukkig ben ik weer beter.
Eens kijken of er buiten ook nog wat te zien is!