sportvrouw!

Sport en ik, dat gaat niet altijd samen.
Ik ben wel sportief, wandelen, fietsen, kamperen, dat soort dingen.
Maar qua echt sporten, vind ik yoga al intens genoeg...

Het lukt me niet.
Ik vind het gewoon weg stom.
Hardlopen is niks voor mij, squashen vind ik gedoe.
Zwemmen met dat omkleden en douchen, en dan nog die chloorlucht erbij.
Dat gespring, soort van dansjes op muziek, heb ik ook geprobeerd,
ik ging denk ik een keer of vier...

Skaten leek me ook zo leuk!
Stoer door het Vondelpark.
Maar ik woon niet meer in Amsterdam.
En toen ik daar woonde deed ik het ook niet.
Misschien was het bij elkaar net een rondje.
Als je telt van Theehuis tot Vertigo.

En nu heb ik zomaar een abonnement op de sportschool.
Sinds gisteren.
En ik ben al twee keer geweest.
Twee keer in vierentwintig uur!

Het is namelijk om de hoek.
Ik zit zo binnen twee minuten daar op een cross trainer,
naar Oprah Winfrey te kijken.

Ze hebben er ook pilates, en body shape.
En dat klinkt best goed, voor iemand zoals ik.
Voor iemand die liever op de grond ligt, dan in de lucht springt.

De lente komt eraan.
En ik wil weer in een bikini.

Dat is helemaal niet waar hoor.
Ik wil helegaar niet in een bikini.
Ik wil veel liever in spijkerbroek en slobbertrui.
Maar dat hoor je niet te zeggen.

Ik ben blij dat ik weer sport.
Al op zijn minst twee keer,
en dat is al heel wat voor mij!

Dus ik denk dat ik de skates maar in de wilgen hang.
Of als iemand ze wil overnemen?
Het waren hele goede, zo leuk leek me het.
Ze zijn zwart en 39.
Ze heten Bauer maar niet Frans.
Maar de liefhebber van dat genre krijgt er ook nog een gratis cd Kerst met de Toppers bij!

mail van daniël

Mail van Daniël:

Aankomende week, van donderdag 1 t/m zondag 4 maart speel ik in de voorstelling Een vriendelijk stuk over aardige mensen van Esther Gerritsen. Ik zou het erg leuk vinden als je komt kijken naar deze licht absurdistische voorstelling geregisseerd door Shireen Strooker.

Tekst: Esther Gerritsen
Regie: Shireen Strooker
Spel: Annemarie Wisse, Herman de Jongh en Daniel van Veen
Decor en rekwisiet adviezen: Stans Lutz
Foto: Klemens Patijn

Theater De Engelenbak
Nes 71
1012 KD Amsterdam
Reserveren: 020 - 626 68 66 / www.engelenbak.nl
Aanvang: 20.30 uur
op zondag 4 maart is de aanvang 14.30 uur

Wellicht tot dan!

Groeten van Daniel

Ik weet niet of ik het zelf ga redden deze week.
Maar Daniël is goed. En het stuk heb ik een aantal jaar geleden gezien door Keesen & Co. Dat was meer dan de moeite waard.
Esther Gerritsen is een erg goede schrijfster! (Leest ook vooral haar boek TussenEenPersoon!)
Shireen Strooker heeft neem ik aan geen verdere introductie nodig.
Kortom: ongezien een aanrader!

Neef

Als neef later groot is, dan wordt hij brandweerman.
Een 'gewone brandweerman' maar wel zeker een met een hele harde tatuuutatuuu!

hiep hiep hoera! #46

Paul van Ostaijen is 111 jaar!

Polonaise

Ik zag Cecilia komen

op een zomernacht

twee oren om te horen

twee ogen om te zien

twee handen om te grijpen

en verre vingers tien

Ik zag Cecilia komen

op een zomernacht

aan haar rechterhand is Hansje

aan haar linkerhand is Grietje

Hansje heeft een rozekransje

Grietje een vergeet-mij-nietje

de menseëter heeft ze niet gegeten

ik heb ze niet vergeten

ei ei ik en gij

de ezel speelt een schalmei

Voor Hansje en voor Grietje

Hansje met zijn rozekransje

Grietje met haar lange vergeet-mij-nietje

zijn langs de sterrem gegaan

Venus is van koper

de andere zijn goedkoper

de andere zijn van blik

en van safraan

is Janneke-maan

Twee oren om te horen

twee ogen om te zien

Twee handen in het lege

en verre vingers tien

er gebeurt heus wel wat...

“Spannend hè?”
W. loopt mijn kantoor binnen met een verhaal over een subsidieaanvraag, maar daar doelt hij niet op.
“Nou!” zeg ik.
“Misschien is er wel een gaslek ofzo!”
“Ja! Jottum! Misschien worden we wel ontruimd!”

Buiten is de straat afgezet. Brandweermannen lopen rond. Niets te doen, ogenschijnlijk. Stoer te zijn in hun brandweermannenpakken.
“Roken en open vuur verboden” staat er op de driehoeken waarmee de straat is afgezet. Auto’s worden omgeleid.

“Ik wilde net even buiten gaan roken…” moppert W. wanneer hij mijn kantoor verlaat.

Ik haal nog een kop koffie en schuif het gordijn wat opzij. Van alle kantoren in dit pand heb ik het beste uitzicht op deze straat.
Ik denk niet dat ik me verveel vandaag.

B3

Bacchus, Bofferding, Buurvrouw

romantiek is ook niet meer wat het geweest is....

“Fuutfuutfuut fuuhuuhuuuut” floot ik op mijn aller muzikaalst.
Ik deed mijn jas en schoenen uit en kwam de kamer binnen.
“Fuuut fuuut fuuut fuuuhuuuuhuuuuuut.“

“Wat is dat nou weer voor een melodietje?” vroeg mijn verkering vanuit de keuken.
Aangezien mijn prachtige gefluit, kennelijk niet geheel herkenbaar was, poogde ik het met mijn stemgeluid.

Sweet funny Valentine…
Sweet comic valentine
You make me smile with my heart…

Ik klink best sexy en stoer als ik verkouden ben.
Besloot ik.

Your looks are laughable
Unphotographable
Yet youre my favourite work of art

Met mijn handen achter de rug poogde ik mijn verkering te zoenen.
“Ik ben aan het afwassen…” zei hij.
Hij duwde mij zelfs een klein beetje aan de kant.

“Kijk!” riep ik.
En achter mijn rug haalde ik een enkele roos in cellofaan tevoorschijn.
“Voor jou!”

“Nou mooi zeg!” ging hij door met de afwas. “Het is ook echt mijn kleur…
Heb jij die gekocht? Voor mij?”
Ik zweeg en probeerde alleen maar heel erg Valentijnerig te kijken.

“Die heb jij niet gekocht,” besloot mijn verkering.
“Dat is echt helemaal niks voor jou!”
Ik trok mijn zieligste pruillip. Geschokt door zoveel ongeloof!
Het was ook wel een verdomd lelijke roze roos.

Okee, ik had hem gekregen, bij een of andere NS-actie op Utrecht Centraal.
Maar ik hàd hem gekocht kunnen hebben!
En daar gaat het om…

hiep hiep hoera! #45

M. Vasalis is 98 jaar!

De tijd, het stromende getij
gaat nu zo snel en het verval
zo steil, alles werd weggespoeld.
Kom nu forellen, mijn herinneringen
spring met de verse krachten
en met de eerste wilde geuren
tegen de stroom.

M. Vasalis

sneeuw

lek

Licht

het voelde toch wel een beetje suf.
Zo tussen vijf voor acht en acht uur.
Hier waren de lampen uit. En de pc ook. Ik wist niet of ik nog wel tv mocht kijken en Matthijs zei er niks van.

Ik liep het plein op.
Denk dat er niemand was die de lampen uit deed.
Behalve ik.
Actie! Actie! Dacht ik, erg solo.

De enige op wie ik indruk maakte was op de katten. Zij keken mij, vanuit hun slaap plekken wel even aan.

Verder merkte niemand dat ik de lampen uitdeed.
En om acht uur weer aan.

Maar ik bedoelde het echt goed.