Mug Inn

Marcel Musters als barkeeper Ergün.

Ik word heel vrolijk van dit liedje.
En ik krijg erg veel zin om erg veel te snoepen, dat ook.

over kleedjes en gouden ringen

De voorstelling was vroeg. Al om zeven uur, dus haasten vanuit werk en amper tijd om te eten. Maar de voorstelling was in Kikker, een theater vlak achter de Oudegracht en vlakbij Broodje Ploff.

Yaay! Wat een reden en excuus.

Ik verheugde mij op de lekkerste patatten van Utrecht. Ik verheugde mij op de te geblondeerde dames met hun gouden kettingen en hun voorliefde voor het mij onbekende Nederlandse Lied. Op posters van jongens met blonde krullen en namen als Denny of Marko.
Op de leestafel een beduimelde telegraaf en een verfrommelde privé.
Dat is Broodje Ploff. Die setting en dan de aller, aller lekkerste patatten die je kan bedenken.

Er stond een Aziatisch stel achter de toonbank, zoals zovaak in een snackbar. Alleraardigste mensen. Maar dat is geen Broodje Ploff. De patatten smaakten naar. Nouja, naar gewone friet. Best lekker, maar niet bijzonder. Niet de lekkerste patatten van Utrecht. Niet naar waar ik mij op verheugd had.

“Alleen de satésaus smaakt nog hetzelfde,” verzuchtte mijn verkering. Ze hebben er nu zelfs plastic vorkjes. Plastic! Met weemoed dachten we terug aan de houten vorkjes en de lekkerste patatten, aan hoogblonde dames met diepe decolletes, die iedereen lieverd noemden.

Ik beweer wel eens het tegendeel.
Maar eigenlijk ben ik aartsconservatief. Ik houd helegaar niet van veranderingen.

Gelukkig was de voorstelling van de Mugmetdegoudentand ouderwets gezellig.

hiep hiep hoera! #47

Gerbrand Adriaenszoon Bredero is 422 jaar!

SONNET.
Wat burgherlijcke twist en lust om heerschappyen
Of inderlijcke nydt en Grootscheyt van ghemoedt
Vermach in s'Princen breyn, of inder Heeren bloedt,
Leest dit in 't leven der Roomeinsche Swagheryen:

Wat Burger-oorloghen wat slachten en wat stryen,
Wat buur en broeder-moort, wat plundering verwoedt,
Wat dullen yver tot syn even-naastens goedt
Italien heeft gheleen sal dit Boeck belyen.

Lucanus schreef het eerst in suyverlyck Latijn
En myn Heer Storm daar na, met onverdroten pyn
In Neder-duytsche taal, tot nut der Batavieren,

Waar van ick nimmermeer ondanckbaar en sal zyn
Van wegen 't vaderlandt. Neerlanders komt met myn
Syn ouwt versilvert hooft met groene Lauren cieren.

dropje

Onder in mijn tas vond ik een dropje.
Een kokindje.
Precies het dropje waar ik heel erg zin in had.

Ik was opeens oprecht gelukkig.

duimen

Eigenlijk beloof ik het heel vaak.
En ik doe ook heus mijn best.
Maar ik weet niet echt hoe het moet.

Denken, duimen, bidden.
Ik denk heel veel, aan mensen die dat misschien niet eens weten.
In het ziekenhuis, of met ruzie, met het zwaard van damocles, met de dood, een ontslag, of gewoon een splinter in de vinger.
Of fijne dingen, hopen.
Wegens nieuwe baan, of zwanger, net verliefd, of bijna jarig.
Nieuwe voorstelling en dan de lente.
Ik duim en denk heel graag.

Op dit moment heeft zij een sollicitatiegesprek en ik ben voor haar aan het duimen.
Dat is beloofd en dat zal ik doen.

Ik keek om precies drie uur op de klok.
Vanaf nu ga ik duimen! Bedacht ik mij.
Vanaf nu ga ik aan haar denken!

En precies, vanaf dat moment, weet ik het niet meer.
Wijsvingerduimwijsvingerduimwijsvingerduim.
Begin ik.
Of was het nou juist duimen om elkaar heen draaien?

En na een minuut of zo begint dat wat te vervelen.
Denken dan maar.
Dus ik denk aan haar.
Maar dan denk ik dat ze hier morgen komt eten,
ik denk aan patat en rosé.

Ik denk aan Wie is de Mol en wie zij denkt dat het is.
Of wie ik denk dat het is.

Buiten mauwt een kat.
Binnen ook.
Zal ik nog gaan sporten straks?
De kattenbak boven moet nog schoon en misschien nog even een was draaien.
Ik moet ook nodig stofzuigen.

Dat helpt natuurlijk niks.
Opnieuw.

Opnieuw, maar wat precies.
Duimen, denken.

Mijn oma, die kon bidden.
Bidden als de beste.
"Ook als jij er niet in gelooft, helpt het!" zei Oma.
Want Oma geloofde wel voor ons allebei.
Ik heb menig tentamen gehaald door Oma's gebed.

Ik wil dat ook kunnen.
Goddeloos, maar minstens zo doeltreffend.
Ik wil heel graag, en doe hard mijn best.
Ik weet alleen niet zo goed hoe.

lente! #2

Het fluistert.
Dat ik moet luisteren dat het allemaal goed komt dat het fluistert.
Door de takken heen. En terug.

Het is de wind.
Denk ik, ik weet niet anders, of de kater van de buren, die een lied zingt.
Omdat een van onze meiden krols is want het is lente.
En de zon.
Of de zon, in de wolken.

Het is lente.
De pruimenboom, die we pruimenboom noemen, omdat we in hem een pruimenboom vermoeden, maar zeker weten doen we het niet...
Die pruimenboom staat in bloei.
Zonder Jantje.

En het is lente.
Zomaar.

lenteweekeinde

Het is zaterdagochtend en ik ben wakker voor er een krant in de bus gevallen is.
De vogels fluiten, de katten willen naar buiten en alles ruikt naar lente.
De ochtendzon doet haar best de kou wat te vervagen.

Het is weekeinde en lente!
Wat een heerlijke combinatie.

Ik ga de tuin in, struiken snoeien.
Bedenk ik.
Een grote schoonmaak houden!
Naar de sportschool bovendien.

Ik bedenk me alles wat ik kan doen in een lenteweekeinde.
Ik besluit dat ik eerst een cappuccino wil.
En dan wachten op de krant.

Zaterdagochtend.
De zon, de vogels, de koffie en de krant.
Alles wat ik doen kan, kan ook later.

stem

gratis naar de film!

Kijk.
Daar houd ik van.
gratis naar de film!
Zeker wanneer het zo een film is die je gezien moet hebben.
An inconvenient truth
(gratis! gratis!)

Zo. En dan straks mijn stem maar eens uitbrengen op Al Gore.
O nee, die doet niet mee.
Ik heb besloten dat ik op Hanan Koullali ga stemmen.

Niet dat ik die mevrouw ken, maar ze ziet er vriendelijk uit (erg belangrijk!).
Ik heb ook een Hanan in mijn NT2 vrouwenklasje zitten en die is ook heel lief (zeer steekhoudend argument).
Het is een vrouw en ze is zwart (dubbele punten, misschien is ze ook wel lesbisch en lichamelijk gehandicapt, dat zou bonuspunten opleveren).
Ze staat negende op de lijst en mijn lievelings getal is acht, dus dat scheelt echt maar weinig.
En oja, ze is ook nog van de partij van mijn voorkeur.

Het is toch wel een klein beetje ezeltje prik he, die provinciale verkiezingen.
Of had u wel echt eerder gehoord van de kandidaat van uw keuze?

meisje met tas

Ik ben geen meisje van tassen en schoenen.
Het is niet mijn ding.
Maar ik moet een nieuwe tas. Dat wist ik eigenlijk al.
Maar ik hecht nogal aan oud.

De tas was eigenlijk al te klein.
Ik prop er a-4 formaat in, maar het past niet.
Hij gaat niet dicht of ik vouw het dubbel.
Ik stop Tas vol met alles en dat gaat ook in een vak, zodat ik nooit wat vind.
Of juist altijd wel. ik weet immers in welk vak het zit (dat ene).

Dit zit er in mijn tas:

En Tas vindt dat een beetje teveel.
Tas is al oud en moe.
Hij vertoonde al was mankementen, maar het ging steeds nog.
Niet lang meer. Tas heeft het wel gehad, met mij en mijn spullen.

Ik moet het maar eens onder ogen zien.
Ik moet gaan shoppen voor een tas.
En dan ook echt met een tas thuis komen.
Niet een boek kopen en met een bokbiertje in Springhaver belanden.
nee.

Ik moet echt op 'tassenjacht'.
Als een heus meisje.
Misschien ga ik zelfs wel schoenen kopen!
Of even naar zomerrokjes kijken.

groene hart

Die stemwijzer doe je eigenlijk omdat je bevestiging zoekt.
Er komt weer GroenLinks uit, wist ik.
Er komt altijd GroenLinks uit en dat stem ik ook altijd.
Ontzettend saaie niet-zwevende keizer ben ik.

Maar ik bedacht dat ik eigenlijk niet eens zo veel weet van de provinciale staten.
In tegenstelling tot de landelijke of gemeentelijke politiek weet ik niet eens echt wat de issues zijn.
Daardoor zweef ik een heel klein beetje. Nou ja, ik sta nog met mijn voeten op de grond, het is meer een beetje wankel evenwicht.
Dat evenwicht zoek ik sowieso in het groen.
En opeens weet ik het echt even niet meer zeker. Misschien toch Partij voor de Dieren?
Een partij die zeker mijn sympathie heeft, maar ik landelijk niet zal stemmen. Toch misschien nu de juiste keuze?

lente!

De eerste lammetjes van het jaar!
Nouja, de eerste die ik zag dit jaar.
Nu is het lente.

Blokland (bij Montfort), 4 maart 2007