Prepared piano - John Cage

Het was een zonnige zondagmiddag in het Beauforthuis.
René Eckhart speelde op een geprepareerde piano.
Tussen de snaren zaten schroeven, gummetjes en stukjes rubber.

Het was heel bijzonder.
De piano was ook gamelan, of een carillon of oosterse gong.
Ik ben geloof ik op slag een beetje fan van de man die dat ooit bedacht, de componist John Cage.
Ik zou er zoveel meer over kunnen schijven, maar dat doe ik al voor een andere site.
Mooi was het. Mooi, bijzonder en rustgevend. En dat was precies wat ik nodig had.

Hiep hiep hoera! #49

Martinus Nijhoff is 113 jaar!

Het kind en ik

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

Tuin

zomer #2

Ik ben fanatiek bezig.
Sinds een maand of twee.
Sportschool.

Toch wel zeker vier keer per week.
Ik herken mijzelf niet meer.

Ik denk dat, als ik zo doorga,
ik toch zeker tegen de kerst wel bikiniklaar ben.

Desondanks deed ik net mijn bikini aan.
En ik heb hem meteen stuk gemaakt.
Dat is mijn straf.
Te voortvarend.

Dus ik probeer het nu voorzichtig.
In een rokje en een hempje.

Zomer

Warm hè?
Het lijkt wel zomer.

hiep hiep hoera! #48

Frederik van Eeden is 147 jaar!

De waterlelie

Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in 't licht.

Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer...

Frederik van Eeden
(1860 - 1932)

chocolade met pasen

Vanmorgen zat ik in de bus. Van huis naar Zeist en weer terug.
Precies lang genoeg om de Spits te lezen.

Ik had nog niets gegeten en honger.
Een artikel verhaalde over een grote jezus, van chocolade.
Een kunstobject en dat dat niet meer mocht, want de katholieken werden boos.
Niet allemaal denk ik, maar zeker een paar. En daar zijn ze van geschrokken bij de gallerie, van die boze katholieken.

Dus nu hebben ze geen chocolade jezus in hun expositie.
En dan kan ik van alles vinden over kunst en censuur en dat dat niet samen gaat.
Maar ik zit alleen maar te denken aan al die chocolade.
Negentig kilo!
Dat zal toch iemand moeten opeten.

Ik wil op zich best helpen.