the young & the restless

Het duurde even voordat het tot mij doordrong dat 90% van de passagiers, in de overvolle trein, een jaar of vijftien was. Het waren brave jongeren, van het soort dat luistert naar namen als Jasper en Laura. Jongeren die de krant lezen, op zijn minst de spits of metro. Ze zeiden u, en spraken met twee woorden. Ze hadden ook heel lief hun haren in de gel. Twee meisjes lazen in de Gala, en bespraken jurken en mooi haar.

Het waren jongeren die op een heel beschaafde toon met elkaar praatten. Ze hadden het over gaan studeren en dan het liefst in Amsterdam. Ze durfden niet vanaf Amstel naar het Museumplein. Daar stond de weg niet aangegeven. En tram 12 kon zomaar zo rijden dat ze niet wisten waar ze eruit moesten. Vanaf Centraal zou het aangegeven staan. Had Laks beloofd.
Op het Centraal station werden ze direct gevolgd door journalisten. Jongeren met fluorescerende LAKS-vestjes aan stuurden iedereen de juiste kant op.

Onze wegen scheidden.
Ik had een afspraak met mijn neven, nog jongere jongeren, die nog niets weten van een lesurennorm. Maar wel al heel veel heel hard sinterklaasliedjes kunnen zingen.

herfst in nieuwegein

Woensdagochtend. In de spiegel constateerde ik dat ik mij niet had opgemaakt.
Ik had geen zin weer naar boven te gaan en mascara op te doen, Ik had mijn jas al aan, tas al om. Ik moest opschieten, dat ook.

Ik fietste door het park en langs het water. Het was er mooi. Morgenzon en herfstkleuren. Spinvis zong in mijn oren. Ik fietste door IJsselstein, toen het lied klonk Herfst in Nieuwegein.
Twee meisjes kwamen van de andere kant. Kletsende meisjes. Ik zag ze wel, maar fietste door. Ik had haast, moest naar mijn werk. Bovendien was ik doorgaand verkeer op dezelfde weg. En kletsende meisjes kwamen niet van rechts.

Klap. Pats. Boem. Auw.

En toen lag ik daar. Op de harde keien van IJsselstein. Mijn eigen fiets op mij, de fiets van een meisje op mij. “Oooo, sorry!” riep het gevallen meisje uit. “Gaat het wel?” En ik knikte ja. Want het antwoord is altijd ja, wanneer iemand vraagt of het met mij gaat. Bovendien wist ik het nog niet zo goed. Niet wat er was gebeurd, tussen Herfst in Nieuwegein en die pijn.

Ergens tussen vrolijk fietsen en pijnlijk liggen was er wat gebeurd. Dat moest wel.
Ja hoor, het gaat wel!
Zei ik.
Ik krabbelde op en dat deed pijn.
Het gaat echt heel goed, loog ik mijzelf voor.

Mijn fiets stond rechtop en ik ook bijna. Ik liep een zijstraat in en barste in huilen uit.
De pijn, de schrik vooral. Veel meer dan schrammen en blauwe plekken zijn het niet.
Maar auw.

De tranen hielden zich niet tegen, logen niet dat het wel ging.
En ik zocht naar iets positiefs, en kwam erop, dat ik in elk geval geen mascara op had.

rijst

Hebt u al een woordspelletje gespeeld tegen de wereldhonger?

wende

Het was 2002 en ik werkte bij het Internationaal Theaterschool Festival.
In het TipTopTheater, een zaaltje in de theaterschool stond een meisje liedjes te zingen. Franse liedjes.
Ze studeerde dat jaar af en iedereen wilde naar haar voorstelling.
Plaats voor vijftig man publiek en het duurde een minuut of twintig.

Het is vijf jaar later en ik heb al haar cd’s.
Alle twee.
Ik was al fan.

Vanavond speelde ze in het lokale theatertje.
Wow.
Tijdens anderhalf uur Wende krijg je kippenvel.
Tranen in je ogen, moet je lachen en snak je naar adem.

Want Wow.
Alle chansons die je al kende, worden nieuw en mooi en puur en heel erg Wende.
Ze is klein en groot, ze verleidt, ze zingt als.
Ja als.
Als de veroorzaker van kippenvel, groot verdriet, levenslust, passie, liefde en alles.
Want alles.

Eigenlijk durf ik haar cd’s bijna niet meer op te zetten.
Na een avond zo echt.
Maar dat zou nou ook weer zonde zijn.

hocus pocus

Toch wel raar, dat hocus pocus pilates.
Beetje liggen op een matje.
Beetje relaxen met rustig kabbelende muziek en de volgende dag hartstikke veel spierpijn!

Hallo!

Ik ben er nog wel hoor!
Echt.

Het gaat zelfs goed ook. Maar ik heb even niets te schrijven... Of juist heel veel. Teveel.
Maar ik moet eerst nog de afwas doen.
En de was.
En een boek lezen en een stuk schrijven.
Brieven schrijven en mailtjes sturen, mensen bellen die ik al te lang laat wachten.
En ik moet nog boodschappen doen en een curry maken.
Uitzoeken wat je met een bataat kan en nog een potje kolonisten spelen.
Ik moet bokbier drinken en televisie kijken. Toastjes brie eten en kwartetkaarten ruilen.
Ik moet de katten pesten en heideplantjes in de tuin zetten.
ik moet de achterband van mijn fiets nog oppompen. Ik moet nog spijkers in muren slaan en uitzoeken waarom, sinds de wintertijd, de klok steeds stil wil staan.
Ik moet de nieuwe cd van Mondo Leone nog grijs draaien en ook die van Wende. Ik moet nog meer boeken lezen en the sims spelen. Afspraken maken en verzetten.

Dus maar weer een filmpje. Van die nieuwe cd van Mondo Leone.