What's in a name?

Ik houd van namen.
Van naamgrapjes en spelletjes. Ik houd ook van mooie letters en alliteraties.
Ik houd van grapjes met de naam Barbara, zoals de titel van deze site.
Ik heb beelden van de Heilige Barbara in huis staan. Mijn achternaam hangt in verkleinde vorm aan mijn sleutelhanger, staat in de tuin en prijkt op mijn koelkast.
En de namen van de katten beginnen alle vier, zoals de mijne met een 'B'. Mijn verkering heet Gert, maar die noem ik meestal Bert.

Maar ik haal het niet bij de namen die door het Vlaamse tijdschrift Over Taal gekozen zijn tot mooiste namen.
Artikel: 'De mooiste namencombinaties in het Nederlandse taalgebied' (pdf)
Leest en geniet!

pinguins

lente

Valt bij u de lente vandaag ook zo tegen?

Is dit nu later?

Rond een uur 's nachts een boek dichtslaan.
Niet eens echt klaar met het huiswerk, maar goed genoeg.
Een zesje.
Minstens een vijf en half!

Het lijkt potdikkeme wel vroeger.
Toen ik nog studeerde...

Winnaar!

Hiep ende Hoi!
Ik heb gewonnen!

Een aantal weken geleden liepen we de wandelmarathon van Egmond.
Een leuk, vermoeiend, maar vooral mooi weekeinde.
Twee dagen, twee maal een afstand wandelen van 21,1 km over het strand en door de duinen.
Het leverde prachtige foto's op.

Deze foto stuurde ik in voor de fotowedstrijd van de EgmondWandelmarathon.
Dit weekeinde bleek dat ik de vierde prijs had gewonnen. En de eerste vier winnaars hebben de hoofdprijs.

Hiep ende Hoi!
Ik mag met iemand (ach, wie zal ik eens meenemen...) in een poepiechiq hotel in Egmond logeren, met ontbijt en diner!
Toch best leuk, winnen...

de meezing stroopwafels

Mijn verkering is wat ouder dan ik en hij komt uit Vlaardingen. Dat accepteer ik allemaal, tolerant als ik ben. Niet iedereen kan uit de prachtige Achterhoek komen, of mijn goddelijke jeugdigheid bezitten…

En zo belandde ik gisteren in het jeugdsentiment van mijn verkering. The Amazing Stroopwafels. En ik kan u zeggen. The Amazing Stroopwafels zijn best grappig. Echt!

Als je ze niet meer dan drie nummers hoeft aan te horen.
Ze zijn hartstikke leuk, als ze –als de straatmuzikanten die ze zijn- voor je terrasje gaan staan spelen en jij geniet van de zon en een groot glas witbier.
Dan wel.

Ze zijn ook best leuk in het theater.
Alleen niet voor heel erg lang.

Soms ga je naar de film en blijkt het een flut verhaal, een musical bovendien! Maar dan speelt wel Johnny Depp mee. Dus je troost je met de gedachte ‘ach, ik moet het even uitzitten, maar ik heb tenminste iets leuks om naar te kijken’. Dat idee, die compensatie.
Dat heb je bij de Stroopwafels niet. Er staan zes oudere morsige mannetjes op het toneel. Tussen de liedjes door deden ze grappig. Ze waren het zelden.

Een liedje is wel leuk, twee gaat ook nog wel. Toen wij om half elf de zaal verlieten waren ze nog steeds bezig met de toegift. En nog een. En nog een.

We liepen naar huis en mijn verkering was vrolijk en zong liedjes “Ome Kobus heeft z'n linkerbeen verloren in Hawaii , in Hawaii ”
Ik troostte me met de gedachte dat we volgende week weer fijn naar toneel gaan. Zonder liedjes en grapjes.

ghoriba van eigen deeg

Als docenten NT2 (Nederlands als tweede taal) kregen wij een koekje van eigen deeg.
Voor de klas stond Hassan, onze docent Arabisch. Aangenaam.
Wij werden een les lang in het Arabisch aangesproken, zoals wij gewoonlijk onze leerlingen in het Nederlands aanspreken.

De vragende blikken van collega's vroegen erom vereeuwigd te worden. Onderling praatten we over wat hij zou bedoelen.
En in ons hoofd hoorden we onszelf voor de klas staan. "In het Nederlands praten..."
Je wordt een stuk toleranter, als je zelf een lesje andersom hebt gehad.

Op dit papiertje staat mijn naam.
Of een vunzig woord.
Dat kan natuurlijk ook.

de stok van mijn opa

Ik kan het me maar half voor de geest halen, die dag dat opa er niet meer was.
"Hij lijkt nog wel op opa he," zei mijn oma bij de kist. Ik zei ja, dacht nee.
Ik was dertien denk ik, veertien hooguit.

Twintig jaar later sta ik weer naast de kist. Niet van mijn opa, maar zijn zoon. Mijn vader.
Ik vroeg me af of het later ooit went.

Het is al later. Drie jaar voorbij...
Vandaag precies.
Ik weet niet of het ooit went.

Drie jaar later.
Drie jaar geleden dat hij de squashbaan afliep en even erna niet meer was.

Mijn oma was er niet meer, om het te vragen.
Maar hij leek nog op mijn vader. Hoewel elke dag een beetje minder.
En in de herinnering dagelijks weer meer.

Bij de spullen van mijn vader vond ik de stok van mijn Opa.
De laatste dagen, weken, maanden, steeds meer komt de stok in mijn leven.
Ik pas hem vast. Ik pest de katten. Ik steun erop. Zomaar. Zonder reden.

Mijn hand op het handvat, waar mijn vaders vader steun vond.
Ik heb geen stok nodig, misschien wel nooit.
Soms even de steun, om te wennen aan wat niet went.

Het weemoedige gevoel, van generaties die maar doorgaan.
En ik huillach even.
Omdat ik soms met die stok.
Me zo verdomd verdrietig gelukkig voel.

axe

Filmpje over een lekkere vent!

staatsie

U wist vast wel dat de koningin jarig was.
Twee dagen geleden alweer, precies op gedichtendag!
Voor de gelegenheid maakte Anton Corbijn staatsieportretten.
Ik vind ze mooi. Het licht, de kleuren, de achtergrond.
De koningin kijkt zo blij. Als een meisje dat haar prinsessenjurk aan mag.

Maar bovenal vind ik het woord zo mooi.

Staatsieportret.

Het heeft de klank van kindertaal, zoals pliesie of knijntjes.
Maar dan Heel Groot en Belangrijk.