Rosé en Sangria en niet in de zweefmolen

“Hier kunnen we nog zitten!” duwde ik P. richting een gangpad. Wegens mijn aanstellerige claustrofobie (ik hoef niet weg, ik wil weg kùnnen), ben ik nogal een pietlut als het om zitplaatsen gaat.
“Hey!” riepen we beiden uit, “Dat is naast de prosecco-man!” Amicaal groetten we de prosecco-man en zijn vrouw, gezellig! We kende hem immers al ruim een half uur, sinds we naast hem in de rij stonden voor kaartjes voor “Ferry & Freds Frikandellen Festival”.
Nu lapten we samen voor de benefiet van de kwaletaria van Ferry en Fred, en we genoten van uiensnijer Leon Verdonschot.

Prosecco-man dronk in die rijtijd minstens een halve fles prosecco leeg, en wij samen een halve fles rosé. Beïnvloed door de bierdrinkende zusjes, die ook in de gezellige rij stonden, besloten we dat prosecco wel erg 2007 is, ha! (dat zal hem leren!)
Hij vond dat rosé uit was.
Wij vonden rosé retro.
Het was een gesprek op niveau!
Het was verdomd gezellig, we zouden straks zelfs gratis frikandellen krijgen!
Hiep hoi, de Parade was in de stad!

We waren al naar Scania geweest.
Ik ben altijd een beetje verliefd op Ricky Koole.
Zelfs als ze stoer en rotterdams is, en Rita heet.
Of juist, misschien.
En ik word erg blij van truckersliedjes.

"Dus jullie luisterden naar Truckersliedjes en aten frikandellen?"
Vroeg mijn verkering bij thuiskomst.

"Ja," beaamde ik, "Maar we dronken ook veel rosé en sangria hoor! En we maakten heel veel Vrolijke Foto's van onszelf!"
En dat stelde hem erg gerust.

Maar stiekem droom ik nog van de 'strepen op de weg'
En verlang ik naar de vetste frikandellen.
Maar dat kan niet, natuurlijk.
Als vegetarisch meisje zijnde.

op fietse

Wij fietsten samen op.
Ik denk dat ze mijn leeftijd had.
Of ergens in de dertig, om het wat ruimer te schatten.
Mooie vrouw, donkere ogen en waarschijnlijk onder die hoofddoek van die jaloersmakende donkere krullen.
Ik, wat molliger, wat rossiger, wat sproetiger, kwam haar tegen bij elk stoplicht.
Van Kanaleneiland tot Ledig Erf.

En daar.
Een groep van jongens.
Het stoplicht sprong op groen en zij fietste niet door.
"Het is groen hoor!"
Zei ik.

Zij knikte.
Richting die groep jongens daar aan de overkant.
"Ah joh" wuifde ik alles weg, want dat werkt in mijn leven best goed.
En samen fietsen we door.
Naar de overkant, langs de jongens.

En ik had het niet eens door.
Wat ze deden, waarom ze daar stonden.
"White power!" klonk hun schreeuw nog na in mijn hoofd.

En ik weet niet of ik het erger vind dat zij dat riepen,
of dat ik daarop niks zei of deed.....

woordenwolkje

Dat is leuk!
Op wordle kan je een tekst of bijvoorbeeld website invoeren en dan komt er een mooi woorden wolkje uit!
Ik schrijf wel erg vaak Een of Ik.
Maar gelukkig ook Ha.

Jong!

Ha!
"gericht op jongeren van 18-40"
las ik.

Ha!
Ha Ha!
Echt wel dat ik een jongere ben!

ring ring

Ik vond het best fijn.
Zo rustig...
Er had soms wel iemand gebeld, maar nooit werd het antwoordapparaat ingesproken.
Dus zo belangrijk zal het wel niet geweest zijn...

Tot ik vandaag maar even met mijzelf belde, behoeftig aan een goed gesprek.
Ik kreeg geen antwoordapparaat, maar een ingeblikte mevrouw, die vertelde dat we niet bereikbaar zijn.
Wel! riep ik, WEL! Ik zit hier, hartstikke bereikbaar te zijn!

Sinds we bellen via internet, hebben we kennelijk een voicemail.
Ik wist dat niet.
Heel veel andere mensen wel, want er stonden behoorlijk wat berichten op...
Oeps.