Meisjes

Gisteren was een echte meisjesdag.
Eerst ging ik lunchen, met een Heel Leuk Meisje. En we gingen naar een voorstelling waarin wel zes meisjes mooie liedjes zingen!
Dus ik besloot al gisterochtend dat ik meisjeskleren aan moest. Met een rokje en laarsjes met een hakje. Make-up ook. Want het was te lang geleden dat ik meer make-up had gebruikt dan alleen wat mascara.

Het werkte meteen.
Ik was nog geen vijf minuten de deur uit of ik had al sjans van een jongen van een jaar of achttien. Nu ben ik niet echt geïnteresseerd in jongens van half mijn leeftijd (‘pats! Ik had je moeder kunnen zijn!’), maar het is goed voor mijn ego.

Ik had P. al gewaarschuwd dat, mocht ze mij niet herkennen, ik vermomd zou zijn als meisje. “Het is goed dat je dat zei”, vond P. “je lijkt inderdaad net een meisje!”
En op onze hakjes trippelden we richting de Nes. TikTakTikTak.

We lunchten in Van Kerkwijk. Ik bestelde een salade Geitenkaas, want meisjes lunchen met salades. En jus d’orange en een koffie verkeerd. Mannen drinken nooit koffie verkeerd, wel cappuccino, maar nooit koffie verkeerd. Meisjes wel.

Aangezien F. enorm had lopen opscheppen over dat er voor haar voorstelling echt geen kaartje meer te krijgen was, dat er een wachtlijst was zelfs, vonden we dat we vroeg genoeg naar het theater moesten gaan. Al zaten we daar, sec genomen, hooguit 2 minuten vandaan.

De zaal was vol, het podium ook, met zes mooie meisjes. Die samen hele mooie liedjes zongen. En we keken en we luisterden en ik liet zelfs een enkele keer een traan. (Flink zijn, even flink zijn…) En we klapten. En we bewonderden. We joelden zelfs.
Ik was trots op mijn vriendin F. die een van die mooie meisjes van die mooie liedjes was. Er waren zoveel mensen voor haar, dat P. en ik besloten niet te blijven hangen. Ze zou toch geen tijd hebben en bovendien spreek ik F. veel liever aan een tafel, met drank, happen en vooral speelkaarten, dan in het café van een theater.
Of, nouja, ik was ook wel blij dat ik vroeg thuis kon zijn.

Het was nog middag, want matinee, toen P. en ik weer richting station liepen. En hoewel het heus wel vaker tot me doorgedrongen was, besefte ik het nu weer beter. En opnieuw. Ik heb de Praktische Cursus Meisjes voor Beginners gemist.

“Mijn panty zakt af…” fluisterde ik tegen P., die dat –terecht- erg geestig vond. “Hij zit al onder mijn string…” En met zo een afzakkende panty kan je ook niet zo heel veel. Of ik in elk geval niet.. Dus renden we – erg nonchalant- de Bijenkorf in.
Het eerste de beste pashokje dat ik zag rende ik in. Het kruis van mijn panty hing nog net niet onder het rokje, maar ik geef toe, het scheelde niet veel. Het voelde vooral erg Kneuzerig en Oncharmant.
In het pashokje stonden proefflesjes van erg dure parfums. Ik geloof niet dat ik ooit eerder in een pashokje in de bijenkorf was. Praktische cursus Meisjes voor beginners.

Op het stationsplein merkte ik dat de panty alweer begon af te zakken. Vroeger als kind, droeg ik een tweede onderbroek over mijn malliot. Maar dat zal vast voor een volwassen meisje not-done zijn.

Gelukkig hoefde ik maar heel even te wachten op de trein.