welcome

's Morgens had ik P. gesmst of we samen zouden lunchen. Ik smste er achteraan dat ik nu een film in ging, dus dat mijn mobiel uit zou staan. Toen ik Louis Hartlooper uitliep en mijn mobiel weer aanzette, had P. terug gesmst. Lunch ging helaas niet lukken. Jammer, dacht ik. Even. Want hoe graag ik P. ook had gezien, eigenlijk had ik niet zoveel behoefte aan gezelschap. Ik zat nog te veel met de film in mijn hoofd.

Welcome maakte me verdrietig, woedend, blij en aangeslagen.
De film verontrustte mij, troostte mij, maakte me aan het lachen,
liet mij mijn adem inhouden en ontzettend janken.

Bacchus gaapt

De Parade

Ze zijn er weer, als elk jaar.
De foto’s van ons met een kan sangria.

Ik ga niet in de zweefmolen, want dan word ik misselijk. Zij wil wel maar niet alleen.
We eten een burrito en jatten Paradeglazen mee.
We zien twee voorstellingen, we kletsen in de rij. Van ‘Theo Nijland, the musical’ worden we al behoorlijk blij, maar we genieten misschien nog meer van ‘Zap Holland’.
We drinken net een glas te veel. Praten over ons en elkaar. We strooien wat zout in open wonden en lachen de tranen weg.

Wanneer ik op de fiets zit, mist zij haar aansluiting op de trein naar Haarlem. “We hadden toch wat eerder weg moeten gaan,” sms’t ze mij. Zoals elk jaar.
Maar elk jaar zijn we dat ook weer vergeten. We hebben geen foto’s van gemiste treinen.
We hebben foto's van ons samen, met een kan met sangria.

Laatste lesdag