hoofddoeken

DiDi 105 Over de grens

Dichters op dinsdag

Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif

Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif
want niemand sal 'n boodskap wat rooi is skiet nie.
Ek gooi my rooiborsduif hoof in die lug en ek
weet al die jagters sal dink dis die son.
Kyk, my duif kom op en my duif gaan onder
en waar hy vlieg daar skitter oseane
en bome word groen
en hy kleur my boodskap so bruin op jou vel

Want my liefde reis met jou mee,
my liefde moet soos 'n engel by jou bly
soos vlerke, wit soos 'n engel.
Jy moet van my liefde bly weet
soos van die vlerke waarmee jy nie kan vlieg nie.

Breyten Breytenbach
Bonnievale (Zuid-Afrika), 16 september 1939

---

Længe leve danskerne og nordmændene!

De afgelopen tijd zijn het weer eens de Scandinaviërs -filmmakers en schrijvers- die mij raken. Die mij door elkaar schudden, laten lachen huilen en met de neus op de feiten drukken. Ze grijpen mij bij de kladden en laten mij zoekend en verrijkt achter.
En dan heb ik het niet over Lars von Trier.

Veruit het beste boek dat ik de afgelopen tijd gelezen heb is De Kunst om In Koor te huilen, van de Deen Erling Jepsen.
Ik kan er hier wel over schrijven, maar dat deed Stine Jensen eerder beter.

En ik kan alles vertellen over de prachtfilm Troubled Water die ik vorige week zag. Maar die moet je gewoonweg maar gaan zien, neem dat van mij aan.
Wat een prachtfilm, prachtmuziek, ijzingwekkende thematiek en wat een goede vragen -over schuld, boete en vergeving- die al dagen in mijn hoofd spoken.

Lezen dus!
En Zien!

Længe leve danskerne og nordmændene!

---

DiDi 104 Op reis

In het kader van Didi
Een van mijn favoriete gedichten. Ik heb hem ooit op de muur gehad, nu prijkt daar andere poëzie.
Maar nog.. gets Bar, ga je dat echt zeggen? ja echt.
Dit gedicht ligt erg dichtbij mijn hart.

Voor de verre prinses

Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tusschenbeide.
Soms staan wij beiden 's nachts aan 't raam,
Maar andre sterren zien we in andre tijden.

Uw land is zoo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis - dat ik
Op vleuglen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.

Maar als het waar is dat door groote droomen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedren nacht.

Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936)

---

Ramadan

"Doe jij niet aan ramadan?"
Vroeg ik, bij het koffieapparaat.
"Nee,jij?" antwoordde zij.

Stond ik heus heel even met mijn mond vol tanden.
Even.

---

DiDi 103 laat

In het kader van Didi:

Avondrood

Eens was ik jong en schoon.
Vrouwen die met mij dansten werden in mijn armen
medegevoerd tot duizelingwekkende hoogten.
Nu gaat er niets meer omhoog:
het enige dat stijf staat zijn mijn gewrichten.
Ach, waar zijt gij gebleven
zoete, bittere, onstuimige jeugd?

Gerard Reve

---