Stemwijzer

Heb ik net Marianne Thieme ontvriend

twee minuten

De tweede wereldoorlog zit nog maar amper in mijn genen. Het is te ver weg, mijn grootouders leven al jaren niet meer. Ik ken de oorlog uit boeken, films, het dagboek van Anne Frank.

Ik ken de oorlog uit de vele verhalen, die ik met mij meedraag als losse flarden. Over tulpenbollen. Logeren op het platteland. Mooier zijn de verhalen uit Raalte, de verhalen van mijn vader. Over opa die over de schutting klom, al heb ik geen idee meer waarom. En ik kan het hem niet meer vragen.

Het mooist blijft het verhaal van mijn vader. Hij moet een jaar of vier geweest zijn, toen hij -met zijn houten buksje- een hele troep van Duitse soldaten het dorp uit heeft gejaagd.
Ik was nog een kind toen hij me dit verhaal vertelde. Hij heeft het maar een keer verteld. Jaren heb ik hem, zo rond vier, vijf mei, gevraagd 'vertel nog eens, van je houten buksje en de Duitse soldaten.' Dat lachte hij, maar hij vertelde het niet.
“Is het echt waar?” vroeg ik mijn moeder, maar ook haar antwoord gaf weinig helderheid. “Ik weet het niet schat, toen kende ik je vader nog niet.”

Ik kan mijn vader niet meer vragen, naar het verhaal van zijn houten buksje en de Duitse soldaten.
Maar ik zal vanavond twee minuten aan hem denken, al stierf hij niet tijdens de oorlog en leefde hij nog zo een 60 jaar daarna.
Hij is voor mij wel een verzetsheld, zonder Jan met zijn houten buksje, was Raalte nu waarschijnlijk Duitsland geweest.

Een handtekening is niet te veel moeite

hoofddoeken

DiDi 105 Over de grens

Dichters op dinsdag

Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif

Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif
want niemand sal 'n boodskap wat rooi is skiet nie.
Ek gooi my rooiborsduif hoof in die lug en ek
weet al die jagters sal dink dis die son.
Kyk, my duif kom op en my duif gaan onder
en waar hy vlieg daar skitter oseane
en bome word groen
en hy kleur my boodskap so bruin op jou vel

Want my liefde reis met jou mee,
my liefde moet soos 'n engel by jou bly
soos vlerke, wit soos 'n engel.
Jy moet van my liefde bly weet
soos van die vlerke waarmee jy nie kan vlieg nie.

Længe leve danskerne og nordmændene!

De afgelopen tijd zijn het weer eens de Scandinaviërs -filmmakers en schrijvers- die mij raken. Die mij door elkaar schudden, laten lachen huilen en met de neus op de feiten drukken. Ze grijpen mij bij de kladden en laten mij zoekend en verrijkt achter.
En dan heb ik het niet over Lars von Trier.

Veruit het beste boek dat ik de afgelopen tijd gelezen heb is De Kunst om In Koor te huilen, van de Deen Erling Jepsen.
Ik kan er hier wel over schrijven, maar dat deed Stine Jensen eerder beter.

En ik kan alles vertellen over de prachtfilm Troubled Water die ik vorige week zag. Maar die moet je gewoonweg maar gaan zien, neem dat van mij aan.
Wat een prachtfilm, prachtmuziek, ijzingwekkende thematiek en wat een goede vragen -over schuld, boete en vergeving- die al dagen in mijn hoofd spoken.

DiDi 104 Op reis

In het kader van Didi
Een van mijn favoriete gedichten. Ik heb hem ooit op de muur gehad, nu prijkt daar andere poëzie.
Maar nog.. gets Bar, ga je dat echt zeggen? ja echt.
Dit gedicht ligt erg dichtbij mijn hart.

Voor de verre prinses

Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tusschenbeide.
Soms staan wij beiden 's nachts aan 't raam,
Maar andre sterren zien we in andre tijden.

Uw land is zoo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis - dat ik
Op vleuglen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.

Maar als het waar is dat door groote droomen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedren nacht.

Ramadan

"Doe jij niet aan ramadan?"
Vroeg ik, bij het koffieapparaat.
"Nee,jij?" antwoordde zij.

Stond ik heus heel even met mijn mond vol tanden.
Even.

DiDi 103 laat

In het kader van Didi:

Avondrood

Eens was ik jong en schoon.
Vrouwen die met mij dansten werden in mijn armen
medegevoerd tot duizelingwekkende hoogten.
Nu gaat er niets meer omhoog:
het enige dat stijf staat zijn mijn gewrichten.
Ach, waar zijt gij gebleven
zoete, bittere, onstuimige jeugd?

Gerard Reve

DiDi 102 tweet

Een nieuwe DiDi, hoewel op woensdag dit keer. Woordenaar bedacht een lastig onderwerp; Tweet.
Niet alleen daarom een dag te laat, dat kwam vooral door mijn verblijf op Texel. Ook belangrijk!

CORRESPONDENTIES

De Natuur is een tempel met bezielde zuilen,
Die soms hun stemmen in verwarring op doen gaan;
De mens doorkruist dit woud waar symbolen schuilen,
Die hem met vertrouwde blikken gadeslaan.

Als langgerekte echo's die zich verweg mengen
In een duistere en diepzinnige harmonie,
Ontzaglijk als de nacht en het zonnezengen,
Vormen geuren kleuren en klanken een symfonie.

Dergelijke kleuren zijn er, fris als kinderhuid,
Milddadig zoals hobo's, groen zoals weiden,
-En andere, bedorven door weelde macht en buit,

Die zelfgenoegzaam oneindigheden verbeiden,
Zoals amber, muskus, mirre en wierookgeuren,
Waaruit de zinnen en de geest vervoering beuren.